முரண்பாடுகள் கொண்ட என் மனம்

நீ என் பக்கத்திலே இல்லாத போது ...
என் அழுகைக்கு , சோகத்துக்கு ..
எதையும்
நான் யார்கிட்டயும் பகிர்ந்துக்காமே
உனக்காகவே காத்து நிக்கற முட்டாள்தனத்துக்கு ...
ஏன்?
என்னோட எல்லா கஷ்டங்களுக்கும் ...
நீ தான் காரணமின்னு...
சதா உன்னையே குற்றஞ் சாட்டி ........
உன் மேல அன்பு வச்சதே தப்புன்னும் .....
என்னை திட்டி
அறிக்கைகள் கொடுத்துகிட்டிருக்கிற மனசு...

என்னை அலட்சியப்படுத்துகிற உன்னை ...
இனி மறக்க போறதாகவும் ...
உன்னை ,உன் நினைவுகளை விட்டு
எங்கியாவது கண் காணாத தேசத்துக்கு
ஓடி போயிரலாம்னு அறிவுரை பண்ணி பொலம்பற அதே மனசு...

ரொம்ப நாள் கழிச்சு ..
உன்னை பார்த்துட்டா ...
எல்லாத்தையும் மறந்துரும்
உன் சிரிப்பு ...கொஞ்சல் ... கெஞ்சல் ....
காரணங்களே .. கேக்க தோணாமே போயிடும் ...
அதுவும் ...
நீ ஆதரவா தலை கோதி ..
உன் மடியில் சாய்த்து கதை பேச தொடங்கும் போது
இதற்காகவே .. உன் பிரிவை தாங்கி கொள்ளலாமின்னு ..
எத்தனை வருத்தத்துக்கு நடுவேயும் வாழ்ந்திரலாமின்னும்
சொல்லி சொல்லி சந்தோசப்படும்..

நீ வந்தவுடனே ஓடி ஒழிஞ்சுகிட்ட
ஒன்னு ரெண்டு சோகம்
எல்லாம் நியாபகத்துக்கு வந்து
என்னை கேலி பண்ணி
கேவலமா பாத்து சிரிச்சா
உடனே
கொஞ்சம் ரோஷம் வந்த மாதிரி நடிச்சு..
அப்போ ஏன் அப்படி பண்ணினே..
அந்த வார்த்தையை ஏன் சொன்னே..
இதை ஏன் செய்யலேனு
அதே மனசு
உனக்கான விசாரணையை ஆரம்பிக்கும் ..
நீ காரணங்களை அடுக்கும் போது ..
தப்பு பண்ணியே இருந்தாலும்....
ஏதோ கேள்வி கேட்டதே
பெரிய வேலை அப்படிங்கற மாதிரியும்
இதனாலே நேரம் வீணா போனது மாதிரியும்...
தன்னையே நொந்துக்கும்..

உன் சோம்பேறித்தனம் ,பொறுப்புகள் எல்லாம்
தெரிஞ்சது தானேன்னு தொடங்கி
கடைசியா..
மகளாக இருந்த போது புரிஞ்சுக்காததை எல்லாம் இனி அம்மாவாக ஆனபின்
கட்டாயம் புரிஞ்சுக்குவான்னு
கடமைக்கு ...ஒரு தீர்ப்பை சொல்லிட்டு
விழுந்து விழுந்து உனக்கு சேவகம் பாக்க போயிரும்

பிரிஞ்சு போகிற நிமிஷங்களிலே
என் கையை இறுக்கமா பிடிச்சுகிட்டு ....
போய்ட்டு வரேன்னு
நீ சொல்லும் போது ...
என்னையும் உன்னோட கூட்டிகிட்டு போயிடுன்னு
கேக்கவும் தோணாமே
இல்லாட்டி உன்னை விட மாட்டேனும் சொல்ல முடியாம
அடுத்து எப்போ பாக்கலாம் அப்படினு பேச்சை முடிச்சுக்கும் !!!!

ரயில் கெளம்பி...
தூரமா போனவுடனே...
சுற்றிலும் பாத்துட்டு..
பக்கத்திலே யாரும் இல்லேன்னு தெரிஞ்ச பின்னாடி..
காதுக்கு கூட கேக்காத அளவுக்கு
கண்ணீர் விட்டு அழ ஆரம்பிக்கும்.... !!!!!!!!!!!

எதுனாலும் .......

NIIT சார்பாக நான் பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்த கல்லூரியில் ஒரு H.O.D இருந்தார்.புதிதாய் அந்த பதவிக்கு வந்திருப்பார் போலும்
எப்படி வளைத்து வளைத்து கேள்வி கேட்டாலும் ஒரு பதிலை (மனப்பாடமாய்) தயாராகவே வைத்திருப்பார்.

இப்படி தான் ஒரு நாள் அவரிடம் போய் " சார் கிளாஸ் நடத்த LCD Projector வேணும் " என்று ஆரம்பித்தேன்
உடனே "எதுனாலும் பிரின்சிபலை கேட்டுகோங்க அவரு தான் பொறுப்பு " என்றவாறே பேச்சை முடித்துவிட்டு எழுந்து போய் விட்டார்.
மற்றொரு நாள்
"சார் இந்த சனிக்கிழமை கிளாஸ் வைக்கலாம்னு இருக்கோம் ....
நான் முடிக்கவே இல்லை.. "
அதற்குள் அவர் "எதுனாலும் பிரின்சிபலை---" என்று தொடங்கி ஒப்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்...

ஒரு நாள் போன் செய்து நான் வர லேட் ஆகும் என்று சொன்னால் அதற்கும் இந்த மனிதர் "எதுனாலும் பிரின்சிபலை---".
"சோ முடியலே கண்ணை கட்டுது "என்று போனை வைக்க வேண்டியதாயிற்று

ஒவ்வொரு முறையும் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கும் பிரின்சிபலை பார்க்க நடந்து நடந்து நான் வெறுத்தே போனேன்.ஒரு மதிய உணவு வேளை அலுவலகத்தில் எல்லாரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தோம்.

"சே ! வர வர இந்த காலேஜ் கிளாஸ் எடுக்க போகவே பிடிக்கலை !"
"ஏன் என்ன ஆச்சு ? எப்போ எதை கேட்டாலும் அந்த ஆள் ஒரு பதிலையே சொல்றான்யா "
"சரி ! இந்த தடவை நீதான் வித்தியாசமா முயற்சி பண்ணி பாரேன் ..."
"என்ன" என்பது போல் பார்த்தேன்
"சார் உங்க பொண்டாட்டி எப்படி இருக்காங்க ?"
"எதுனாலும் பிரின்சிபலை---"
(ஆஹா இதுக்குன்னே கெளம்பி வருவாயங்க போலே )
என சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டோம்...

மறுநாள்
நான் கிளாஸ் எடுத்து முடித்து விட்டு வந்தபோது
நம்ம H.O.D எதிர்பட்டார்
" சார் ஸுடுடண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் புக்ஸ்(courseware) குடுக்கணும்"
என்று பவ்யமாய் என் வாய் அனுமதி கேட்டு கொண்டிருக்க...
மனமோ... அவரிடம் சத்தமில்லாமல்
இதோ இந்த கேள்வியை கேட்க ஆரம்பித்திருந்தது
" சார் உங்க பொண்டாட்டி எப்படி இருக்காங்க ?"
அதற்குள் நம் தலைவர் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தார்
"எதுனாலும் பிரின்சிபால்-ஐ கேட்டுகோங்க அவரு தான் இதற்கெல்லாம் பொறுப்பு "
நானோ என்னை மறந்து அந்த பதிலுக்கு இப்போது சிரிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்
ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா

என் தனிமை

தனிமை கொடுமையென்று
நான் சொல்லி வருவதை கண்டு
இத்தனை பேர் உன்னோடு இருக்கையில்
தனிமை எங்கிருந்து வந்ததென்றும் ...
இது போன்ற பிரிவுகள்
வாழ்வில் சகஜம் ..
இதற்காக எதற்கு வருத்தப்படுகிறாய்? -என்றும்
எல்லாரும் கேட்கிறார்கள் ..

தனிமை என்பது தனித்து இருப்பதல்ல ..
நீயின்றி இருப்பது ..
நீ தந்த நினைவுகளில்
என் நிகழ்வுகள் கனப்பது ....

உன்னை போல ஒருத்தி ...
வந்து போன பின்
வாழ்வின் மிச்சங்களை
மீண்டும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது ..

தேடி கிடைத்த அன்பை
கடமை , காலம் என
நீளும் பட்டியல் நடுவே
தொலை தூரத்து சொந்தமென்று ..
பார்த்து கொண்டிருப்பது .....

ஒன்றுமில்லை ,சரி , அப்புறம் ...!!!

ஒன்றுமில்லை ,சரி , அப்புறம் ...
இப்படி ஒற்றை வார்த்தைகளில்
எத்தனையோ காரணங்கள் .. கொண்டு ...
நான் ஆரம்பிக்கும் ...
ஒரு நீளமான உரையாடலையே
எப்படி உன்னால் மட்டும் முடித்து வைக்க முடிகிறது? ...

ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லுவது சுலபம் தான் ..
ஆனால் அந்த ஒன்றுமில்லை-க்கு பின்னால்
எத்தனை ஒளித்து வைக்க வேண்டி இருக்கிறது ...
தெரியுமா உனக்கு ?
என் ஏக்கங்கள்,
சின்னச்சின்னதாய் சில எதிர்பார்ப்புகள் ...
உன் அருகாமை வேண்டி...
தவிக்கும் குழந்தைத்தனம் ....எல்லாமே .............

அப்புறம் என்று
அடுத்த வார்த்தைக்கு அடியெடுத்து ....வைத்து ...
எத்தனை விஷயங்கள் மென்று முழுங்க
வேண்டி இருக்கிறது தெரியுமா?
நாம் பிரிந்தது முதல் ......
இன்று நடந்தவை வரை ....
ஆனாலும் எதுவுமே சொல்லாமலும் .. சொல்ல முடியாமலும் ... போனதற்கு ..தண்டனையாய் ..
சரி என்று ... சொல்லி
தொலைபேசியின் தொடர்பை .. துண்டிக்கிறேன்

நீளமா-வட்டமா ...

காதல் நீளமா .... வட்டமா
கருத்து சொல் !!!!! ...
உன்னை நேசிக்க ஆரம்பித்த பின் .
நீ நேசிப்பவர்கள்..
உன்னை நேசிப்பவர்கள் ... என்று
உனக்காக எல்லாரையும் ...
நேசிக்க தொடங்கி . ...
கடைசியில் என்னில் தான்
வந்து ... முடிந்திருக்கிறேன் ...
அப்படியானால் காதல் ???????????



(வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்..உலகம் ஒரு வட்டம் ..இந்த மாதிரி இதுவும் ஒரு discussion தான்)

காதலர் தின சிறப்பு மலர்

மலர்கள் ,மரங்கள் ... மலைகள் ...
காடுகள் .. கடல்கள் ..
மழை , அருவி ....
இவை மாத்திரமே ..
இயற்கை என்று ...
தேவதை நீங்கலாய்
யாரோ வகுத்து விட்டார்கள் ..

கவிதைகள் ... கதைகள் ..நாடகம் ..
இவையே ..இலக்கியம் என்று
யாரோ வகை பிரித்து ...
போய்விட்டார்கள் ..

அந்த யாரோவுக்கு தெரியவில்லை ..
நீ பிறக்க போகிறாய் என்று ...

அந்த யாரோவுக்கும்
அந்த யாரோ சொல்லி போனதை
பின்பற்றும் எல்லாருக்கும் தான்
உன் இருத்தலை
இப்படி ...எடுத்து சொல்லி கொண்டிருக்கிறது ..
என் காதல் !..

என் பெற்றோர்

பெண்ணே ,
நாம் சந்தித்து பிரிவோம் என்று யாருக்கோ தெரிந்திருக்கிறது ..
அதனால் தான்
வழி தொலைந்த பிள்ளையை போல்
அழுது கொண்டிருக்கும் எனக்கு ..
உன்னை மறக்க வைக்கும் மருந்தை ...
நான் பிறக்கும் முன்னமே ...
கண்டுபிடித்து ... வைத்திருக்கிறார்கள் ...

என் அழுகை அர்த்தமற்றது என்றாலும்
இரவும் பகலும் போல்
உறவும் ,பிரிவும் என்று
என்னை உணரச்சொல்லி
ஆறுதல்படுத்தும் மருந்தாய்
-என் பெற்றோர் ....!!!!!!!!!!!!