எப்போது நேரம் ?

உன் வீட்டில் நீ மகனாய்

நான் மருமகளாய்....

நாமிருக்கும் வீட்டிலும்

நான் பிறந்த - என் வீட்டிலும்

உன் மனைவியாய்....

எப்போது உனக்கு நேரம் கிடைக்கும் ?

என் பெற்றவருக்கு மகளாய்

என்னை பார்க்க....

படித்ததில் பிடித்தது

ஒரு நிகழ்ச்சியில் வேதாத்திரி மகிரிஷி பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அதாவது இல்லற வாழ்க்கை சிறப்பாக அமைய விட்டுக் கொடுப்பது, அனுசரித்துப் போவது, பொறுத்துப் போவது ஆகிய மூன்று பண்புகளை பின்பற்ற வேண்டும் என்றார்.

அப்போது ஒரு பெண் எழுந்து, விட்டுக் கொடுப்பது என்று பொதுவாக சொல்கிறீர்கள். யார் விட்டுக் கொடுப்பது? கணவனா? மனைவியா? பிரச்சினை அங்குதானே ஆரம்பிக்கிறது.. என்று கேட்டார்.


அதற்கு வேதாத்திரி மகிரிஷி பதிலளிக்கையில், யாரிடம் அன்பு அதிகமாக இருக்கிறதோ, யார் அறிவாளியோ அவர்கள்தான் முதலில் விட்டுக்கொடுப்பார்கள். அவர்கள்தான் அனுசரித்துச் செல்வார்கள். அவர்கள்தான் பொறுத்துப் போவார்கள் என்றார்.

உங்கள் வீட்டில் இனி யார் விட்டுக் கொடுத்துப் போவது என்பதை நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்

ஏன் ?

எல்லாம் தான் தெரிகிறது ...
எதார்த்தம் எதுவென்றும் புரிகிறது ...
பசித்தால் எனக்கு மட்டுமே பசிக்கிறது ...
ஆனால் சாப்பிடும் போது
உன்னையும் - மனம் ஏன் நினைக்கிறது ?

கொங்கு செழித்தால் எங்கும் செழிக்கும் கொங்கு அழிந்தால் எங்கும் அழியும்

"கொங்கு செழித்தால் எங்கும் செழிக்கும்

கொங்கு அழிந்தால் எங்கும் அழியும்"

இப்படி தாங்க நானும் இந்த பழமொழியை பெருமையா சொல்லிட்டு திரிஞ்சேன்

பின்ன  நாம தான் ஈரோட்டு சிங்கமுல்ல.. கொங்கு தமிழில் பேசி கர்நாடகாவை  கலக்கறமுல்ல...

இந்த சிங்கம் அசிங்கமானது ஒரு ஜேடர்பாளையத்து தங்கத்துனால தாங்க....
(முன்குறிப்பு) :  இதெல்லாம் எங்க ஊட்டுக்காரர் சொன்னதுங்கோ........

இங்கே கொங்கு என்பது தேனை குறிக்கிறது. தேன் செழிக்க தேனீக்களுக்கு என்ன வேண்டும்? மலர்கள் ,சோலைகள் . சோலைகள் ,காடுகள் செழித்தால் மழை ,மற்றும் நீருக்கு குறைவிருக்காது .இவை எல்லாம் இருந்தால் விவசாயம் செழிக்கும் . விவசாயம் செழித்தால் மற்ற தொழில்கள் செழிக்கும். மக்கள் வாழ்க்கை செழிக்கும்

 அவரு ஒரு கதை கூட சொன்னாருங்கோ...

அவ்வையார் ஒரு மன்னனை வாழ்த்த விழையும் போது.இப்படி சொன்னாராம்
"வரப்பு உயரும் .."

கேட்டவங்க எல்லார்க்கும் ஒரே சந்தேகம் ...என்னடா இது வாழ்த்த சொன்னா..நல்லா இருப்பே ... இல்லே நாசமா போயிருவேனு வாழ்த்தாம ...இப்படி வரப்பு உயரும் .. வாய்க்கால் உயரும்ன்னு இந்த அம்மா  சம்பந்தமே இல்லாம சொல்றாங்களேன்னு......

வரப்பு உயர நீர் உயரும் நீர் உயர நெல் உயரும் நெல் உயர குடி உயரும் குடி உயர கோன் உயர்வான்

மழை பெய்ஞ்சு தண்ணீர் போனா வயல்ல நிறைய பாயட்டும்ன்னு வரப்பை உயர்த்தி கட்டுவாங்க..நீர் நிறைய கிடைக்க பெற்றால் பயிர்கள் செழிக்கும்..விவசாயம் செழித்தால் மக்கள் செழிப்பர்..மக்கள் செழிக்க மன்னன் செழிப்பான்.

விட்டு கொடுத்து....

வாழவும் முடியாது ,சாகவும் முடியாத
தினமும் ஒரு போராட்டம்...எனக்குள்
ஒவ்வொரு நொடியும் தற்கொலைக்காக
ஓராயிரம் வழிகள் யோசித்து
உதவாத காரணங்களுக்காய்
உதறி நிற்கும் இயலாமை...
என்ன செய்கிறேன் என்ற நினைப்புமின்றி
எதிர்கால சிந்தனையுமின்றி
நகருமிந்த கொடுமை?

கத்தியின்றி ,கலகமின்றி
எத்தனை வேதனை ?
வார்த்தையுமின்றி சில வலிகள் மிச்சம்

என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உனக்கு....

கண்ட கனவுகள்
உன் மீது கொண்ட அன்பு
எல்லாவற்றுக்கும் அன்னியமானேன்
என்னையாவது திருப்பி தந்து விடு எனக்கு

உணவு செல்லவில்லை..
உடலை வருத்துகிற தண்டனை
கண்களில் கதறும் கண்ணீர் சாட்சி

என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உனக்கு
என்பது வரையிலாவது பேசு
எதுவும் கட்டாயமில்லை இங்கே

பொருந்தாத காதல்
வீணான கேள்விகள்
வெளியில் தெரியா காயங்கள்
வாழ்வதற்கான நம்பிக்கை கூட மிச்சமில்லை என்னிடம்

உனக்கு என்ன வேண்டும்
உண்மையாய் கேட்டு விடு
நீ விரும்பியது
எதையாவது கடைசியாய் கொடுத்து விட
ஆசை இருக்கிறது இன்னும்..
வெற்றியுமில்லை ,தோல்வியுமில்லை
உன் வழியில் நீ போக
விட்டு கொடுத்து, கெட்டதாய் இருக்கட்டும்
என் பிரியம்

க.சுதா

நாங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் கடைசி வருட தேர்வுக்கு படித்து கொண்டிருந்த போது தான் சுதாவின் அறிமுகம் நிகழ்ந்தது.

கலகலவென்று பேசுவாள்.அவளுக்கு ஒரு ஒன்பது வயது இருக்கலாம். அவளை பற்றிய ஆதியும் அந்தமும் எதுவும் எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.பொழுது போகாத நாட்களில் நாங்கள் இருவரும் அவளை சீண்டி கொண்டிருப்போம். வயதுக்கு மீறிய அவளின் பதில்கள் எங்களை அதிர வைக்கும்.சில சமயம் ஒரு அடிப்படை நிதர்சனத்தை கொண்டிருக்கும்..

"சுதா ! இன்னும் 5 வருஷம் கழிச்சு என்ன நடக்கும்? "

"என்ன! உங்களுக்கெல்லாம் கல்யாணம் ஆகி இருக்கும் ,நான் வயசுக்கு வந்திருப்பேன் "

ஒரு நாள் ,நாங்கள் இருவரும் எங்கள் நோட்டு புத்தகங்களை எடுத்து புரட்டியவாறே எந்த வகுப்பில் யார் தூங்கி கொண்டே நோட்ஸ் எடுத்தோம் என்று கேலி செய்து சிரித்து கொண்டிருந்தோம்.அப்போதுதான் சுதா உள்ளே வந்தாள். எதுவும் புரியவில்லை என்றாலும் அவளும் சேர்ந்து புன்னகைத்து கொண்டிருந்தாள்.

நான் நோட்டின் கடைசி பக்கத்தில் என் பெயரை வரைந்து இருந்ததை பார்த்து விட்டு

"அக்கா! இதென்ன ,இப்படி எழுதி இருக்கீங்க.."

"முடிஞ்சா நீ இதே மாதிரி உன் பெயரை எழுதி காட்டு .."

ஓரமாய் உட்கார்ந்து தமிழில் அவள் பெயரை எழுதி முடித்த பின் என்னிடம் வந்து இனீஷியலை காட்டி திரும்பவும் கேட்டாள் .

"இதென்ன .. ?"

"ஓ ! இதுவா எங்க அப்பாவோட பேருல வர முதல் எழுத்து...."

 "நீ எழுதலியா..சரி உங்க அப்பா பேரு சொல்லு ,நானே எழுதுறேன்."

 அவள் சிறிதே யோசித்தாள்...

 "கஸ்தூரி "

 "சுதா ! நான் அப்பா பேரு கேட்டேன்.."

 "எங்க அப்பா தான் நான் சின்ன குழந்தையா இருந்தப்பவே எங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு  போயிட்டாராம்..அப்புறம் அவரு பேரை நான் ஏன் போடனும் .எங்க அம்மா தானே எங்களை எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு வளர்க்குது அதான் எங்க அம்மா பேரை சொல்றேன்" . ஒரு மெல்லிய கோபத்தோடு சொல்லியவாறே அந்த காகிதத்தை எடுத்து கொண்டு வெளியேறினாள்

இனீஷியல் என்றால் என்னவென்று தெரியாதவள் தான் ஆனால் எதை போட வேண்டுமென்று தெளிவாயிருந்த க.சுதா தன் பெயரை எடுத்து கொண்டு போய் எல்லாரிடமும் காட்டி கொண்டிருந்தாள்

அம்மாவின் இ(வ)சைமொழிகள்

தெரியாத ஊருக்கு வழியனுப்புகையிலும் , தோல்வி கண்டு கலங்கி நிற்கையிலும் சொல்கிற வார்தைகள்
அம்மா:திக்கத்தவனுக்கு தெய்வமே துணை
துணிஞ்சவனுக்கு துக்கமே இல்லை

என் கூட படிக்கிற நான்சி வீட்டுல இந்த வருசம் முழு பரீட்சை லீவுக்கு மெட்ராஸ் சுத்தி பார்க்க போறாங்களாம்.நாம எப்பம்மா அங்க எல்லாம் போவோம்..
அம்மா: ஊரை சுற்றி ரக்கிரி (கீரை) பொரிச்சு(பறித்து) உப்பில்லாமே வேகுதாம்.அங்கொரு மூளி கொப்பில்லேன்னு(காதுக்கு தோடு) அழுகறாளாம்

என் கூட தாயம் விளையாட வாம்மா.எப்போ பார்த்தாலும் வேலை தானே செஞ்சுகிட்டு இருக்கே....
அம்மா: கிடப்பதெல்லாம் கிடக்கட்டும் ,கிழவியை எடுத்து மனையில் வை என்றானாம்

கதை புத்தகம் படிக்க வேண்டாமென்று சொல்லியும் நான் பாட புத்தகத்துள் ஒளித்துவைத்து படித்து கொண்டிருந்தேன்.என்னை கண்டுபிடித்த பின் உதிர்த்தபொன்மொழிகள்
அம்மா:மூக்கிலயே புழுத்தவனுக்கு நாத்தமென்ன

அம்மா ..இங்கே பாரும்மா ,எங்கப்பா உங்கூட பேச கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாரு.அதனால உங்கிட்ட இனிமே பேச மாட்டேன்னு இவன் சொல்றான் பாரும்மா....
அம்மா: தாவி தாவி வளர்த்தாலும் தங்கச்சி புள்ளை தான்,மோதி மோதி வளர்த்தாலும் மூத்தவடி புள்ளை தான்

நான் எதிர்த்து பேசினால் ,கோபமாய் கத்தினாலோ,
அம்மா:வீட்டுக்கு அடங்காதது எல்லாம் ஊருக்குள்ளே போய் செருப்படி தின்னா தான் அடங்கும்

பாத்திரம், மற்றும் கை கழுவுகையில் அதிகமாய் தண்ணீர் செலவு செய்தால்..
அம்மா:உப்புலே ஊதாரிய பார்க்கலாம் ,தண்ணியிலே தத்தாரிய பார்க்கலாம்

பரீட்சையில் மார்க் குறைந்து போனதாய் வருத்தபட்டால்
அம்மா:பொழுது கெளம்புகையில் புத்தி வந்தா புள்ளை பொழைக்கும் ,பொழுது சாய்கையில் புத்தி வந்து என்ன லாபம்

வண்டியில் சாவியே போடாமல் ஸ்டார்ட் செய்து கொண்டிருந்தால்..
அம்மா:எழுபது குசவனுக சேர்ந்து அறுபது தேங்காயை சுமந்தானுங்களாம்

ஒவராய் ஸீன் போட்டு கொண்டிருந்தால்
அம்மா:பிச்சைகாரனுக்கு ஒரு எருமையாம் ,அதை பிடிச்சு கட்ட ஏழு ஆளாம்

அதிகமாய் ஐஸ் வைத்தாலோ ,அதிகமாய் கொஞ்சினாலோ....
அம்மா: சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமா
அம்மா: பிரியம் பொறுக்க முடியாமே புருஷனை அண்ணான்னு கூப்பிட்டாளாம்

கரண்ட் போன பின்னால் மெழுகுவர்த்தியை பத்த வைத்து விட்டு அருகிலே உட்கார்ந்து உருகி வழியும் மெழுகை தீக்குச்சியில் தோய்த்து நெருப்பில் காட்டி விளையாடியதை பார்த்து சொன்னது
அம்மா:பொழப்பத்த நாவிதன் பொண்டாட்டி தலையை சிரைத்தானாம்

புது பேனா வாங்கி வந்த அன்று மட்டும் வெகு நேரம் எழுதுவேன்.
அம்மா:புது வட்டலை(Plate) கண்டவன் எட்டு வட்ட தண்ணி குடிச்சானாம்

அலமாரியில் அம்மா வைத்து விட்டு போன 10 ரூபாயை காணவில்லை. வந்து பார்த்தவுடன் தேட முயற்சி செய்யாமல்...என்னை பார்த்து சொன்ன வார்த்தை
அம்மா:உள் ஆளில்லாமல் ஊர் அழியாது
எப்படி கண்டுபிடிச்சே என்று கேட்டதற்கு
அம்மா: முசல்(முயல்) புடிக்கிற நாயை மூஞ்சியை பாத்தா தெரியாதா

அம்மா நான் உனக்கு பாயாசம் பண்ணி தரேம்மா இன்னிக்கி
அம்மா:பொன்னி பொங்க வைப்பான்னு புள்ளையாரு உட்காந்திருக்கிராராம்

 எங்களுக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்திருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்
அம்மா: இல்லாதவனுக்கு ஒரே கவலை.இருக்கிறவனுக்கு ஆயிரம் கவலை 

மழை பெய்ஞ்சு ஆத்து நிறைய தண்ணி போகுதாம் ..கண்டிப்பா இன்னிக்கி பைப்புல தண்ணி நல்லா வருமக்கா. ஆனால் அன்று மட்டும் பைப்பில் தண்ணி கம்மியாய் வரும்
அம்மா:ஆத்து நிறைய தண்ணி போனாலும் நாய்க்கு சளப்ப தண்ணி தான் 

நான் வாய் ஒயாமல் நான் தொடர்ச்சியாய் பேசி கொண்டிருந்தால்
அம்மா:தோல் வாயாய் இருக்கிறதால தான் தொடுத்துக்கிட்டு இருக்கு,மண்ணு வாயாய் இருந்திருந்தா புட்டுகிட்டு போயிருக்கும்

வாங்கிய ஒரே மாதத்தில் செருப்பை பிய்த்து விட்டேன்...அதற்காக உதிர்த்த முத்துகள் இவை
அம்மா:இரும்பும் துரும்பாகும் ,இட்டேரியும் பாழாகும் 

கைக்கு எட்டுகிற தூரத்தில் ஒரு பொருளை வைத்து கொண்டு  எடுத்து தாங்க என்று எல்லாரையும் கெஞ்சி கொண்டிருந்தால்... அதற்கே இந்த பழமொழி...

அம்மா:நடக்க மாட்டாதவன் சித்தப்பன் வீட்டுல பொண்ணு கட்டினானாம்

விடுமுறைக்கு ஊருக்கு போகையில் எல்லாம் ... நான் இளைத்து விட்டதாய் சொல்லி அரை மணிக்கு ஒரு தரம் அப்பா ஏதேனும் சாப்பிட கொடுத்து அன்பு தொல்லை செய்து கொண்டிருப்பார்..அப்போது வருகிற பொன்மொழிகள்

அம்மா:கொள்ளாதவன் வாயில் கொழுக்கட்டையை திணிக்கிற மாதிரி 


நானும் நவீனும் சண்டை போட்டு கொண்டிருந்தால் அம்மா சொல்கிற வார்த்தை... சண்டை போடுகிற வீடு நிம்மதியை இழக்கும் என்பதற்காகவே    
அம்மா: ஓரியாடிய வீடு தூரியாடி போகும் 

விளம்பரம்(படித்ததில் பிடித்தது)

விளம்பரம் என்பது தற்பெருமை பேசுதல். தன்னை அறியார் முன் தற்பெருமை பேசுதல் தப்பில்லை என்கிறது தமிழ்ப் பாடல். முன்பு, சினிமா கொட்டகைகளில் விளம்பர ஸ்லைடுகள் போட்டனர். பின்பு, அதுவே குறும்படங்களாக மாறின. மாத, வார, தின இதழ்கள் பொருட்களை, கடைகளை, சேவையை விளம்பரப்படுத்தின. அரசாங்கங்கள், தமது சாதனைகளை முழுப் பக்க விளம்பரங்கள் செய்கின்றன.விளம்பரம் செய்தாலன்றி,சாதனைகளை மக்கள் தெரிந்துகொள்ள மாட்டார் போலும்.இன்னும் விசித்திரம்,மாநில அரசுகள் மாற்று மாநிலப் பதிப்புகளில் விளம்பரம் செய்வது.

பின்பு சின்னத்திரை ஊடகங்கள் வந்தன. சோப்பில் தொடங்கி சூப்பு வரை யாவும் விளம்பரமாயின. இன்று விளம்பர உத்திகளாக, நாட்டியம், நாடகக் காட்சி, சிறுகதை, கவிதை வரி, சர்க்கஸ், மாயாஜாலம், விலங்கு, பறவை, பெண் என யாவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கமர்ஷியல் பிரேக் என்றொரு தாய் தமிழ்ச் சொல் மொழிக்கு அறிமுகமானது.

இந்த விளம்பரங்கள் யாவும், 'வாங்கு வாங்கென வாங்காவிட்டால் தூங்கு' என்கின்றன. மும்பையில் சிறு தொழிற்சாலை ஒன்றில் பண்டகக் காப்பாளனாகச் சில காலம் பணிபுரிந்தேன். மார்வாரி முதலாளிகளுக்கு உறவினான நாத்மல் பஜாஜ், தரக்குறைவான பால் பேரிங்குகளை வாங்க என்னிடம் நச்சரித்துக்கொண்டு இருந்தான். நான் தொடர்ந்து மறுத்துக்கொண்டு இருந்தேன். வழக்கு மேலிடத்துக்குப் போனபோது, முதலாளி சொன்ன வார்த்தை, ''அரே! உனது பொருள் தரமாக, விலை நியாயமாக இருந்தால், அங்கு சிபாரிசுக்கு எங்கே இடம்?'' ஆனால், இன்றைய விளம் பரங்கள் உங்களது தேவைக்குச் செய்யப் படுவன அல்ல. உங்களிடம் தேவையை ஏற்படுத்துவது... தேவையற்ற பொருளை வாங்கத் தூண்டுவது... வாங்காவிட்டால், தன்னை மலிவான மனிதனாக உணரச் செய்வது, வாங்க நெருக்குவது. இதில் ஒரு வன்முறையும், திமிரும், அராஜகமும் இருக்கிறது என்பதை மக்கள் உணர்வது இல்லை. இன்னும் சொன்னால், பெரும்பான்மையான இன்றைய விளம்பரங்கள் 'ஈரத் துணி போட்டுக் கழுத்தறுப்பது!' பயன்பாட்டுப் பொருட்களைத் தயாரிப்பவர் தொலைக்காட்சி விளம் பரங்கள் மூலம், ஏ.கே 47 கொண்டு மிரட்டுகிறார்கள், 'வாங்குகிறாயா... சுடவா?' என்று.

குழந்தைகள் நல்ல பாலும், பழங்களும், காய்களும், கீரையும், பருப்பு வகைகளும் சாப்பிட்டால் போதும். எந்த ஊட்டச் சத்துபானமும்டானிக்கு களும் தேவை இல்லை என்கிறார்கள் குழந்தைகள் நல மருத்துவர்கள். பேரும், புகழும், பணமும் அடைந்த பிரபலங்கள் அனைத்து ஊட்டப் பானங்களுக்கும் மாடலிங் செய்கிறார்கள். உண்மையில், அவர்கள் யாரும் தமது பால்ய காலத்தில் அப்பானங்களைக் கண்டதும் இல்லை, கேட்டதும் இல்லை.

எனது தம்பி மகன் நாகலிங்கம், சிங்கப்பூரில் இருந்து அவனது தாத்தா கொடுத்து அனுப்பும் இளஞ்சிவப்பு வெனீலா வாசனையுடன் சம்பா தவிடு போலிருக்கும் ஊட்டச் சத்து மாவைப் பாலில் கலக்கிக்கொண்டு என்னிடம் சொன்னான் ஒரு நாள், 'பெரீப்பா, எனக்கு இந்தத் தவிட்டுப் பாலிலேதான் கண்டம்' என்று.

ஆனால், பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குக் கோடிக்கணக்கில் லாபம் ஈட்ட வேண்டியதிருக்கிறது. மூலப் பொருள் எனப் பார்த்தால், கேழ் வரகு, சர்க்கரை, கொக்கோ, பால் பொடி, தாவரக் கொழுப்பு என்றிருக்கும்.தாய்ப் பாலுக்கும் பசும்பாலுக்கும் எதுவும் மாற்று இல்லை.

உலகில் வைட்டமின் என்று எங்கும் தனியாகப் பயிரிடுவதில்லை. வெட்டியோ, சலித்தோ எடுக்கப்படுவதும் இல்லை. பாலில், பழங்களில், காய்களில், பருப்புகளில், வைட்டமின் இருக்கிறது. அவ்வளவுதான். குழந்தைகள் ஆரோக்கியமாக இருப்பது அவசியம். சுறுசுறுப்பாக, புத்திசாலித்தனத்துடன் இருக்க வேண்டும். குழந்தை வளர்ப்பு என்பது வெள்ளைப் பன்றி வளர்ப்பதல்ல. ஆனால், விளம்பரங்கள் நம்மைக் கறிக் கோழி வளர்க்கவே தூண்டுகின்றன.

உற்பத்திச் செலவில் பாதி விளம்பரச் செலவு. பத்து ரூபாய் பானத்துக்கு ஒருவன் மலை உச்சியில் இருந்து குதிக்கிறான், ஹெலிகாப்டரில் இருந்து சாடுகிறான். விரைவுப் படகில் மூழ்குகிறான், உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல். இதென்ன விளம்பர உத்தி? ஒரு குளிர்பானத்துக்காக பருவப் பெண் பிச்சாடனர் பின் போகும் ரிஷி பத்தினி போல ஓடுகிறாள். ஊட்டப் பானம் குடித்துவிட்டு பேட்ஸ்மேன் அடிக்கிற பந்து சூரியனைத் துளைத்து ஊடுருவிப் போகிறது.

சிறுவர் மனங்களில் இயற்கையான முதிர்ச்சியை மறக்கடித்து, முட்டாள்தனமான கற்பனைகளைப் பொறுப்பற்றுத் திணிக்கின்றன விளம்பரங்கள்.

நகரப் பேருந்தில், ஸ்லீவ்லெஸ் உடையணிந்த இளம் பெண் கையைத் தூக்கிக் கம்பியைப் பிடித்தவாறு பயணம் செய்கிறாள். பக்கத்தில் நிற்கும் வாலிபன் அருவெறுத்துக் குமட்டுகிறான். எனவே, நாற்றம் மறைக்கத் தெளிப்பான் உபயோகியுங்கள். நமக்கு இரண்டு கேள்விகள் எழுகின்றன. இளம் பெண்கள் குளிக்க மாட்டார்களா? வாலிபன் அங்கு போய் ஏன் முகத்தை நுழைக்கிறான்?

டால்கம் பவுடர் பூசிய பெண் பின்னால், கார்த்திகை மாதத்து நாய் போல் வாலிபர் பட்டாளம் திரிகிறதாம். குறிப்பிட்ட பற்பசைக்கு வாய் நாற்றமில்லை. மற்றெந்தப் பற்பசை உபயோகித்தாலும், துர்நாற்றம், கிருமிகள், பற்சொத்தை என வாய்விட்டுச் சிரிக்க இயலாது.

அணிந்திருக்கும் ஜீன்ஸ் மாதக்கணக்கில் கழற்றப்படாமல் இருந்தும் துவைப்பதற்குக்கூட அதைக் கழற்ற மனமின்றி, தானே வாஷிங் மெஷினில் இறங்குகிறான் ஒருத்தன்.

பெட்ரோல் பங்குக்கு வழி கேட்க நேபாளச் சிறுவனை, 'அநேகாஞ்சா' என்று அழைக்கிறாள் வண்டியோட்டி. தம்மைக் காஞ்சா என்று அழைப்பதை நேபாளிகள் விரும்புவது இல்லை என்ற அறிவுகூட இல்லாமல். எதைச் செய்தேனும் தம் பொருள் விற்க வேண்டும். காட்டியும் கொடுக்கலாம், கூட்டியும்கொடுக் கலாம். தயாரிப்புச் செலவு 3 ரூபாய், அட்டைப் பெட்டி 3 ரூபாய், விளம்பரச் செலவு 3 ரூபாய், கமிஷன் 3 ரூபாய், லாபம் 6 ரூபாய் என்று நடக்கிறது வியாபாரம்.

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த நாட்டில் எவரும் நூடுல்ஸ் கேள்விப்பட்டது இல்லை. இன்று, பள்ளி மாணவருக்கு அது பால் மாட்டுக்குப் புண்ணாக்கு போல்!

1965-ல் கல்லூரி வகுப்பறைகளுக்கு வந்து நாலணா விலையுள்ள குளிர்பானக் கூப்பன்களை இலவசமாக வழங்கினார்கள். இன்று வீடுகளில், அலுவலகங்களில், விருந்துகளில், பயணங்களில், கோடிக்கணக்கான லிட்டர் குளிர்பானங்கள் குடித்து சிறுநீராகக் கழிகின்றன.

இந்தியா எனும் நாடே சந்தையாகிப் போயிற்று இன்று. யாவரின் வீட்டு முன்னறைகளும் சந்தைக் கூவல்களின் திடலாகிப் போயிற்று.

எந்தத் தெளிப்பானும் உடல் நாற்றத்தை இல்லாமல் ஆக்குவது இல்லை. சற்று மறைக்கிறது அவ்வளவே. வாய், உடல் நாற்றங்களுக்கு மருத்துவப் பரிகாரங்கள் உண்டு. தினமும் குளிக்கவும், இரண்டு வேளை பல் துலக்கவும் வேண்டும் என்று சொல்வது அவசியம் இல்லை. புண்ணுக்குப் புனுகு பூசுவது மருத்துவமும் அல்ல!

சமீபத்தில் காட்டப்படும் மற்றொரு விளம்பரம். விபத்தில் அடிபட்டு கை கால்களை அசைக்க முடியாமல் மருத்துவமனையில் கிடக்கிறான் வாலிபன். அழகிய, ஒல்லியான, உயரமான செவிலி மருந்து கொடுக்க வருகிறாள். முன் ஏற்பாடு செய்தபடி செல்போன் ஒலிக்கிறது. செவிலி செல்போனை எடுக்க வாலிபனின் உள்ளாடைக்குள் கைவிட்டுத் துழாவுகிறாள். எத்தனை கேவலமான புத்தி இருந்தால், மருத்துவச் செவிலிப் பெண்ணை வைத்து இவ்விதம் விளம்பரப் படமெடுக்கத் தோன்றும்?

இந்திய விளம்பரங்களைப் போன்று பெண்களை வேறெவரும் இத்தனை ஆபாசப்படுத்துவதில்லை. பிஸ்கெட் பொட்டலத்தை ஒலியுடன் கிழிக்கிறான் 14 வயது மாணவன். அந்தச் சத்தம் தனது கீழாடை கிழிந்ததன் ஒலியோ என ஐயுற்றுக் குனிந்து பின்புறம் தடவுகிறாள் சக மாணவி. நமது முன்னறையில் கொண்டுவந்து விளம்பரதாரர்கள் பீத்துணி அலசுகிறார்கள். நமக்கோ, நாசி எனும் புலனே நசித்துவிட்டது.

கற்பனைச் செறிவுள்ள... பண்பாட்டுக் கூறுள்ள நல்ல விளம்பரங்களும் உண்டு. இரு சக்கர வாகனத்துக்கான விளம்பரம் ஒன்று. ஆண்டுகள் சென்ற பின் காதலியின் வீடு தேடி அலைகிறான் நவயுவன். வழியில், சிறு நாய்க்குட்டி ஒன்று கிடைக்கிறது. அதையும் தூக்கிக்கொண்டு தேடுகிறான். கண்டுபிடித்துக் கதவைத் தட்டும்போது, தனது மகனுடன் வந்து கதவைத் திறக்கிறாள் மணமாகிவிட்ட காதலி. நாய்க்குட்டியைப் பையனுக்குப் பரிசளித்துத் திரும்புகிறான். காண்பவருக்கு மென்முறுவல் ஏற்படுத்தும் வாகன விளம்பரம் அது.

தொலைத் தொடர்பு நிறுவன விளம்பரம் ஒன்றில் சிறுமியைப் பின் தொடரும் நாய், ஓர் அற்புதமான விளம்பரம். இந்திய - பாகிஸ்தானிய எல்லையில், கம்பி வலைகளுக்கு நடுவே கால்பந்தாடும் சிறுவர்கள், மற்றொரு மனிதநேயமுள்ள விளம்பரம்.

முன்பு பெயின்ட் கம்பெனி விளம்பரம் ஒன்று. பச்சைக் காம்புடைய நீண்ட சிவந்த மிளகாய்ப் பழம் மாத்திரம் பேனரில். கீழே ஒரு வாசகம், 'எங்கு நிறத்தைக் கண்டாலும், எங்களை நினையுங்கள்!' என்று பெயின்ட் கம்பெனியின் பெயர்.

நல்ல விளம்பரங்கள், மலர்களை, குருவிகளை, விலங்குகளை, அருவிகளை, மரங்களை, மீன்களைக் காட்டுகின்றன. ஆனால், பெண் உடல் என்பதை விளம்பரத்துக்கான விலைமதிப்பற்ற பண்டம் எனக் கருதுகின்றன பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். இடுப்பும், தொப்புள்குழியும், அக்குளும், விளம்பர சாதனங்களாகப் படைக்கப்பட்டவை அல்ல. பம்பரம் விடுவதற்கும், ஆம்லெட் போடுவதற்கும் சினிமாவில் பயன்படுவதைப் போன்று.

விளம்பரங்கள் தவறானவை என்பதல்ல!

ஆனால், பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கேவலப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்துவதை எங்ஙனம் நமது பண்பாட்டுக் குடியிருப்புகள் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கின்றன?

புகைக்கும் மதுவுக்கும் விளம்பரங்கள் கூடாது எனக் கூறும் அரசாங்கம், நமது தாயரை, தமக்கையரை, தங்கையை, தாரங்களை தம் மக்களைக் கேவலப்படுத்துவதை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறது? பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பிறகாவது, சமூகத் தலைவர்கள் இலக்கணம் வகுக்க மாட்டார்களா?

பெண் விடுதலைக்கும் பெண் உரிமைக்கும் எவ்வளவு நீண்ட உரைகள் ஆற்றுகிறோம்? கால் நிர்வாணத்தில் சோப்புத் தேய்த்துக் குளிப்பதை எத்தனை நாட்கள் காட்டிக்கொண்டே இருக்கப்போகிறோம்?

3 வயதுக் குழந்தை பார்க்கும் டி.வி. சேனல்களில் சானிடரி நாப்கின்களை எத்தனை முறை காட்டுவீர்கள்?

சிறைப்பிடித்து வைத்திருக்கும் சீதையை விட மறுக்கும் ராவணனை இகழ்ந்து கும்பகர்ணன் பேசுவதாக கம்பனில் ஒரு பாடல். 'பேசுவது மானம், இடை பேணுவது காமம், கூசுவது மானுடரை, நன்று நம் கொற்றம்' என்று வரும்.

ஆம், நன்றே நடக்கிறது நமது வெண்கொற்றக் குடையும், பட்டத்து யானையும், செங்கோலும், முரசும், அரச புரவியும்!

ஒரு உரையாடல்

நான் அழுவதும்,ஆத்திரப்படுவதும்
உன் கண்ணுக்கு தெரிகிறது
என் காயங்கள் ?????????
நீ கொடுத்தவை என்பதால்
ஒவ்வொன்றையும்
பிரத்யேகமாக உனக்கு
நான் அறிமுகம் செய்ய தான் வேண்டி இருக்கிறது

செய்யாத ஒவ்வொன்றுக்கும்
சரியான முறையில் விளக்கம்
கொடுத்து கொண்டிருக்கிறாய்
செய்வதை தள்ளி போட்டுகொண்டே !!!!!!!!

என் கேள்விகளுக்கு
பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே
எப்போதும் இல்லை உனக்கு
ஆனால் என் கண்ணீருக்கு ???

ஆயுதமின்றி அகப்பட்டுக் கொண்ட
ஆயுள் கைதி நான்
ஒரே நொடியில்
என்னை கொன்று விட சரியான ஆயுதம் எதுவென்று
உனக்கு யாரும் சொல்ல வில்லையா
ஏன்
தவணை முறையில்
கூறு போட்டு கொண்டிருக்கிறாய்?

உன் பரிசுகளில்
உண்மையை விட
பெரிய அன்பும் இல்லை...
பொய்யை விட
பெரிய வன்முறையும் இல்லை

முட்டாள்களை அதிகம்
உருவாக்குவது
மூட நம்பிக்கையா
காதல் நம்பிக்கையா
இரண்டும் கலந்ததொரு கல்யாண வாழ்க்கையா

சமாதானங்கள்,மன்னிப்புகள்
என்னை நீ எளிதில் ஏமாற்றி விட முடியும்
அதற்காகவே காத்துமிருக்கிறேன் !!!

நீ உன் சுதந்திரத்தை இழந்து விட்டதாய்
நான் புலம்பி கொண்டிருக்கிறேன்
எவ்வளவு என்று யோசிக்காதே
என்னிடம் உண்மை பேசுகிற அளவு !!!!!!!!

சாந்தாரா

ஜைன மதம் உலகுக்கு நிறைய போதித்து இருக்கிறது. அதில் ஒன்று சன்யாச மரணம் -சாந்தாரா- சமாதி மரணம்

மரணத்தை விரும்பி ஏற்பது.இது தற்கொலை அல்ல.தற்கொலை என்பது உணர்ச்சி வேகத்தில் வாழ்வை வெறுத்து , ஒருவர் தன்னை கொலை செய்து கொள்வது.சிந்தனை திறன் இழந்து , கோபம்,ஆத்திரம்,தோல்வி இன்னும் எத்தனையோ காரணிகள் ஆக்கிரமிக்க செய்வது. தற்கொலை சட்டத்துக்கு புறம்பானதாக கருதப்படுகிறது.

ஜைன மதமும் தற்கொலையை வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் இருந்து தப்பித்து கொள்ளும் ஒரு முயற்சியாக கண்டிக்கிறது.

ஆனால் ஒருவர் வாழ்ந்தது போதும் என்றெண்ணி ,தன் வாழ்வின் கடமைகள் முடிவுற்றதாக உணவு ,நீர் ஆகியவற்றை துறந்து மரணத்தை தழுவுவது இந்த மதத்தில் ஏற்றுகொள்ளப்படுகிறது.


இந்த சாந்தாரா என்பது தன்னை தானே பாவங்களில் இருந்து ஒருவர் தூய்மை படுத்தி கொள்ள மேற்கொள்ளபடுகிற முறையாகும்.

மரம் ஓர் அறிவுள்ள உயிர் என்றாலும் அதிலிருந்து காய்,கனிகளை எடுப்பதுவும் பாவ செயலாக கருதப்படுகிறது.மரத்தில் எத்தனையோ நுண் உயிர்கள், அதே காய் கனிகளை உணவாக கொண்டு வாழ்ந்திருக்க கூடும்.அந்த காய் கனிகளை உண்ணுவதன் மூலம் நாம் மரம் மற்றும் அதை சார்ந்த உயிர்களை துன்புறுத்துவதாக பொருள். நீரை அருந்துவதன் மூலம் அதிலிருக்கும் உயிர்களையும் கொன்று பாவத்தை மேலும் சேர்ப்பதாக ஜைன மதம்
போதிக்கிறது.


மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் செடி,கொடிகள்,மற்ற உயிரினங்களையே சார்ந்து வாழ்வது தவிர்க்க முடியாததென்றாலும் ,தன் கடமைகள் முடித்த பின் சாந்தாரா முறையில் இவ்வாறு மரணத்தை ஏற்க இந்த மதம் அறிவுரைக்கிறது.

அம்மாவிடம் கற்றவை -1

பத்தாம் வகுப்பு படிக்கையிலே -

வசந்த்தின் அப்பா என்னை வழியில் பார்க்கிறார்.என் அப்பாவின் மேலதிகாரி என்கிற நினைப்பை விட அவர் என் உடன் படிக்கும் நண்பனின் அப்பா என்ற மரியாதையில் சைக்கிளை நிறுத்துகிறேன்.

"நல்ல இருக்கியா "

"நல்லா இருக்கேங்க"

"படிப்பு எப்டி போகுது "

"நல்லா போகுதுங்க"

"என்னமோ கேள்வி பட்டேன் ,கடைசி ரேங்க் தான் எடுக்கிறியாமுல்ல..இப்படி

எல்லாம் படிச்சா மேல படிக்கிறது கஷ்டம் "

சடாரென கோபம் வந்துவிட்டது. யார்?? அப்பா சொல்லி இருப்பாரோ.தினமும் காலையில் புலம்புபவர் தானே.இப்படி தான் ஆரம்பிப்பார்.

"பக்கத்துக்கு வீட்லயும் தானே புள்ளைக இருக்கு எல்லாம் 5 மணிக்கு எந்திரிச்சு படிக்குது ..நம்ம வீட்லயும் தான் ஒரு ராய் தாளு இருக்கு .காலையிலே 6 மணிக்கு சட்ட சபைக்கு போற முதல் மந்திரி மாதிரி எந்திரிச்சு டீயை குடிச்சுபுட்டு ,தினத்தந்தியை வரி விடாமே படிச்சிட்டு அப்புறமா போயி சட்டையை தொவச்சு போடுது . 9 மணி பள்ளிகூடத்துக்கு 8.45 மணிக்கு டிபன் பாக்ஸ் எடுத்து கழுவ போகுது . வாரத்துலே ஒரு நாளாவது சீக்கிரமா போகுரானனு பாரு. இதுலே பஞ்சாயத்து தலைவர் ரேஞ்சுக்கு பில்டப் வேற ..எப்போ பாரு இந்த தெருவிலே நாலு பொடுசுகளை கூட்டிட்டு திரியறது..படிக்கிறதை தவிர எல்லாம் பண்றான் பாரு "

இதெல்லாம் நியாபகம் வந்ததால் அமைதியாக வந்து விட்டேன்.வீட்டுக்கு வந்த பின்னால் தானே அவதாரம் எடுக்க முடியும்.

"அப்டி என்ன கொடுமை பண்ணிட்டாங்க உன் புருஷனுக்கு ..(அம்மாவிடம் தானே கத்த முடியும்).இப்படி ஊரெல்லாம் புகார் பண்றாரு. எதுனாலும் என்கிட்டே நேருக்கு நேர் பேச வேண்டியது தானே "

அப்பாவே வந்து விட்டார் வேலை முடிந்து.சைக்கிளை நிறுத்தி கொண்டே பதில் கொடுத்தார் .

"என்னடா அங்கே முழக்கரே"

"நீங்க வசந்தோட அப்பாகிட்டே என்ன சொன்னிங்க .அந்தாளு இன்னிக்கு வழியிலே பாத்து என்னை அவமானபடுத்திட்டாரு "

"ஆமா இவன் அப்படியே பெரிய மனுஷன் மானம் போயிருச்சுன்னு குதிக்கறான் பாரு" என்று என் கோபம் புரியாமல் சிரித்தார்.அவர் எப்பவுமே இப்படி தான்.நான் ஆத்திரப்படுவதை ரசிப்பார்.

"சிரிக்காதீங்க எனக்கு பதில் சொல்லுங்க ...அவரு யாரு என்னை அப்படி கேக்க ..நீங்க சொன்னா நான் கேக்க மாட்டேனா ...நீங்க ஏன் எல்லார்கிட்டயும் சொல்றிங்க நான் படிக்கலைன்னு "

"டேய் கிறுக்குத்தனமா பேசாதே .. அப்படி எல்லாம் போயி நான் யார்கிட்டயும் பொலம்பரதில்லெ.அதுக்கு எனக்கும் நேரமும் இல்லை" எந்திரிச்சு போயி விட்டார்

என்ன செய்யலாம்?வசந்தை நாளைக்கே அடிக்கலாமா.இப்படி தான் யோசித்தேன்.(criminal mind ஆச்சே).

மறுநாள் பள்ளிக்கூடம் போனவுடன் எனக்கு எதிரே வந்த அவனை அடித்து விட்டேன்.அவன் ரொம்ப நல்லவன்.திருப்பி கூட அடிக்கவில்லை.காரணம் வேறு புரியாமல் விழித்தான்.

மனசுக்கு சங்கடமாய் போயி விட்டது ஆனாலும் கோபம் தீரவில்லை.மதியம் சாப்பிட வீட்டுக்கு வந்தபோது அம்மாவிடம் வந்து பொலம்பினேன்.தட்டில் சாப்பாட்டை போட்டு விட்டு அம்மா என் அருகில் வந்து சொன்னார்

"இங்கே பாருடா எப்போவுமே யாரவது நம்மளை அவமானப்படுத்தினா ஆத்திரபடுரதுலே அர்த்தம் இல்லே"

"பேசறதுக்கு நல்லா தான் இருக்கும்" என்று முணுமுணுத்தேன் ..

"உனக்கு தெரியாது, கல்யாணம் முடிஞ்சு நானும் உங்க அப்பாவும்,உங்க பெரியப்பா வீட்டுக்கு பொண்ணு மாபிள்ளை விருந்துக்கு போயிருக்கிறோம் ...ஏதோ வேலையா உங்க அப்பா வெளிய போயிட்டாரு ..உங்க பெரியப்பன் தன் தம்பியை பத்தி இப்படி எளக்காரமா சொல்றாரு எல்லார் முன்னாடியும் "அவனுக்கு என்ன தெரியும் .. ஒரு எடம் வாங்க தெரியுமா ..இல்லே வீடு தான் கட்ட முடியுமா என்ன தெரியும் வாய் பேச மட்டும் தான் தெரியும் ..வெறும் வாயை வச்சுகிட்டு என்ன பண்ண முடியும் ... எனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்னு நீயே நெனச்சு பாரு.ஆத்திரம் அப்படியொரு ஆத்திரம் "...என்று அம்மா சொல்லி கொண்டிருக்கையிலே,எனக்கு என் அவமானம் மறந்து விட்டது.

"நம்ம அப்பாவை பாத்தா அந்த கேள்வி கேட்டாரு " என இன்னொரு முறை ஊர்ஜிதம் வேறு செய்து கொண்டேன்.ஏனெனில் கேட்டவர் என் அப்பாவின் பெரியப்பா மகன்.எனக்கு இப்போதைய சூழ்நிலை தான் தெரியும்.எல்லாரும் அப்பாவை மதிப்பது பார்த்த யோசனையில் கேட்டேன்.

"நம்ம அப்பா எவ்வளவோ வேலை செய்யறாரு...நீ அந்தாளை சும்மாவா விட்டே நாலு கேள்வி நறுக்குனு கேட்டுருக்கலாமே "

(கோபமுன்னு வந்துட்டா கடவுளுக்கே மரியாதையை கெடையாது.அப்பாவோட அண்ணனுக்கா குடுக்க போறேன் )

"கேட்ருக்கலாம் தான் ஆனா அதனாலே இருக்கிற நெஜத்தை மாத்த முடியுமா.இங்கே அப்போவே 7 ஆயிரம் கடன் இருந்துச்சு.வெறும் ஆத்திரம் கோபம் இதெல்லாம் எங்கியும் செல்லாது ."

"ஆனா நான் நிருபிச்சேன் ..இருக்கிற கடனை எல்லாம் அடைச்சு... அரை காசும் ஒரு காசுமா சேர்த்தி ,இருக்கிற நகை எல்லாம் வித்து இதே இடத்தை நாங்க வாங்கி இந்த வீடு வேலையாகிட்டு இருந்தப்போ உங்க பெரியப்பன் வந்து பாத்துட்டு ஒன்னும் பேசாமே போனாரு"

"இதோ இந்த கையும் காலையும் கொண்டு உழைச்சோம்.பத்து மாட்டை வச்சு நானும் .. ரயில் ரோட்டுலே உங்க அப்பாவும் கஷ்டப்பட்டு கொண்டாரலைனா ..என்ன மூலதனம்? "

"நீ அந்த மாதிரி நிருபிச்சு காட்டு ..அப்புறமா ஆத்திரபடு .."

உள்ள நியாயத்தை ஆராயாமல் ஊரை பகைத்து கொள்ள நின்ற அறியாமை புரிந்தது.

அப்றோம் தான் நானும் வீரமெல்லாம் வந்து ஏதோ வசந்தோட அப்பா தான் எனக்கு உலக எதிரி மாதிரி .. படி படின்னு படிச்சேன் ..

10th ரிசல்ட் வந்துச்சு ..நான் வசந்தை விட 7 மார்க் அதிகமா வாங்கி இருந்தேன்.அப்புறமா எனக்கு அந்த அவமானமே மறந்து போச்சு.

இப்போ வரைக்கும் எங்க போனாலும் நியாபகம் வரது இந்த வார்த்தைகள் தான்.

"அவமானம்,விமர்சனம் இதெல்லாம் உண்மைய இருந்தா அதை மாத்த பாடுபடு .. சும்மா ஆத்திரபடாதே "

மேகம் ,எத்தனை மேகமடி

ஏதாவது ஒரு நாள் அப்படியே காத்து வாங்க மொட்டை மாடி பக்கம் போனா
வானத்தில இருக்கிற நிலா ,நட்சத்திரம் ,மேகம் எல்லாத்தயும் பார்த்த உடனே தினப்படி வாழ்க்கை நியாபகம் வந்துரும்.இங்கே எத்தனை பேருக்கு வானத்தை அண்ணாந்து பார்க்கிற வாய்ப்பு கெடைக்குது.அது சரி காலையிலே போனாலும் ஆபிசுல வெளக்கு எரியுது ,சாயந்திரம் கிளம்பும் போதும் அதே வெளக்கு எரிஞ்சுகிட்டு தான் இருக்கு..
நம்ம பொழப்பு இரவுக்கும் ,பகலுக்குமே வித்தியாசம் தெரியாம போகுதுனு பொழம்பறீங்களா...இப்படி தாங்க நானும் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன் ...
தீடீர்னு ஒரு கேள்வி வந்துருச்சு எனக்கு.ஒரு நாள் பார்த்தா மேகம் எல்லாம் ரொம்ப பக்கத்துல இருக்கிற மாதிரி இருக்கும் ,மறு நாள் பார்த்தா ரொம்ப தூரமா இருக்கும் ....
பெரிய யோசனை எல்லாம் பண்ணி பார்த்தேன்.ஒன்னும் வெளங்கலை...

அந்த நேரம் பார்த்து நம்ம பயபுள்ள என்டிரி ஆனான்.
"சீக்கிரம் வா சாப்பிடலாம்" ..அம்மா கூப்பிடுது ...
"நீ போடா நான் இப்போ தான் யோசிக்கவே ஆரம்பிச்சிருக்கேன்"....
"என்ன பிரச்சனை உனக்கு "
"மேகம் எல்லாம் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மாதிரி தெரியுதுல்ல ...அதான் பாத்துட்டு இருக்கேன்"
"ஓ அதுவா மேகத்துல பல வகையுண்டு... நான் பாடத்துல படிச்சிருக்கேன்...சரி சரி போதும் வா" சொல்லிட்டு அவன் போயே போயிட்டான்...
"அப்படியும் இருக்குமோ ??"
"நாம படிக்கும் போது இதெல்லாம் பாடத்துல இல்லவே இல்லியே..."
இப்போ சேர்த்துருப்பாங்க போல !!! யாரு கண்டா...
அப்படினு நழுவீரலாம்னு பார்த்தா மனசாட்சி வேற.. இப்படி குரல் கொடுத்துருச்சு....
"இதுக்கு தான் படிக்கிற காலத்துல ஒழுங்கா படிக்கனும்கிரது...."
கொஞ்சம் ரோஷம் வந்து Google-le தேடி பார்த்தேன்....
இதோ இப்படி எல்லாம் சொல்றாங்க.....





Cloud types are divided into two general categories: layered and convective. These names distinguish a cloud's altitude. Clouds are classified by the base height, not the cloud top. This system was proposed in 1802, when it was presented to the Askesian Society by Luke Howard.


High clouds (Family A)
Cirrocumulus
Cirrus
Cirrostratus

Middle clouds (Family B)
Altostratus
Altocumulus




Low clouds (Family C)
These are found up to 2,000 m (6,500 feet) and include the stratus (dense and grey). When stratus clouds contact the ground, they are called fog.

Clouds in Family C include:

Cumulus[2] (Cu)
Cumulus humilis
Cumulus mediocris
Stratocumulus (Sc)
Nimbostratus (Ns)
Stratus (St)

A cumulus cloudscape over Swifts Creek, Victoria, Australia




Vertical clouds (Family D)

A typical anvil shaped Cumulonimbus incusThese clouds can have strong up-currents, rise far above their bases and form at many heights.

Clouds in Family D include:

Cumulonimbus (associated with heavy precipitation and thunderstorms) (Cb)
Cumulonimbus calvus
Cumulonimbus incus
Cumulonimbus with mammatus
Cumulus (Cu)[3][4]
Cumulus congestus
Pyrocumulus


Other clouds


A few clouds can be found above the troposphere; these include noctilucent and polar stratospheric clouds (or nacreous clouds), which occur in the mesosphere and stratosphere respectively.

Some clouds form as a consequence of interactions with specific geographical features. Perhaps the strangest geographically-specific cloud in the world is Morning Glory, a rolling cylindrical cloud which appears unpredictably over the Gulf of Carpentaria in Northern Australia. Associated with a powerful "ripple" in the atmosphere, the cloud may be "surfed" in glider aircraft.


http://en.wikipedia.org/wiki/Cloud

நம்மளை விட சின்னவங்க கிட்டே இருந்து கத்துக்கும் போது இருக்கிற சந்தோசமேய் தனி தாங்க.அதுவும் அவங்க நம்ம மகன் மகளா இருந்துட்டா உடனே திருக்குறள் நியாபகம் வந்துருச்சுங்க
'மகன் தந்தைக்காற்றும் உதவி இவன் தந்தை என்னேற்றான் கொல் எனும் சொல்' .... அதற்கான விளக்கம் -மகன் தந்தைக்கு செய்யக்கூடிய உதவியானது, இவருடைய தந்தை இவரைப்பெற என்ன தவம் செய்தாரோ என்ற அளவுக்கு இருக்கனுமாம்.....

நீ நான் நம்

நான் நேசித்த எல்லாவற்றோடும்
இடைவெளி கொள்ள செய்து
உன்னுடன் என்னை சேர்த்திருக்கிறது
காலச் சக்கரம்

எத்தனை நாட்கள் ஆகும்
நீ என்னை ஏற்று கொள்ள
என்று உன்னை கேட்கும் முன்

எத்தனை தூரம் இந்த பயணம்
என்று
ஒரு அயர்ச்சி
யோசிக்க வைக்கிறது


பேசி தீராததென்று எதுவுமில்லை
பேசி பேசி ஆவி தீர்ந்தது மிச்சம்
விவாதம் ,வீண் பிடிவாதம்
எதிலும் உனை ஜெயிக்க
நான் விரும்பவில்லை

கண்ணுக்கு தெரியாத பிரச்சனையை காட்டிலும்
காத்திருக்க சொல்லும் காரணங்களே
ஏற்று கொள்ள சரியாயில்லை

நியாயத்தை கருத்தில் கொண்டாயா
உன் கருத்தை நியாயப்படுத்துகிறாயா
தெரியாத பொழுதுகளில்
என்னை விட்டு விடு
என் வழியே -அல்லேல்
கொலை வாள் எடுத்து
கொன்றாவது விடு
கெஞ்ச தோன்றுகிறது

வழக்கமான நாடகங்கள் இல்லை
தேன் தடவிய பேச்சுகள் இல்லை
நீ உன்னை வேறுபடுத்தி காட்ட
செய்யும் முயற்சிகள்
எனக்கு பிடித்தம்தான்

கோடிட்ட இடங்களை போல்
உன் பகிர்தல்களில்
மெல்லியதொரு இடைவெளி...
என் கேள்விகள்
புரிந்த உன் மௌனம்...
இனம் புரியாத விலகல் ...
புரிதம் இல்லை சிறிதும்

ஒவ்வொரு நாளும்
நடப்பவை எல்லாம் விவரித்த போதும்
மிச்சமிருக்கின்றன
அத்தியாவசியமான உண்மைகள் சில

எல்லா கடமைகளையும்
சரி வர நிறைவேற்றுவதாய்
கணக்கெழுதிய போதும்
கவலை வருகிறது...
அரசியல் எல்லாம்
அன்பின் மீதா

நாம் சந்தித்த நாள் முதல்
என்னை அழவே தான் வைத்து கொண்டிருக்கிறாய்
எப்படி எல்லாமோ
திட்டி இருக்கிறேன்
திட்டி கொண்டும் இருக்கிறேன்
மறுப்பதற்கில்லை
ஆனால் அதை விட அதிகமாய்
ஸ்னேகித்து கொண்டும் இருக்கிறேன்

தெரியாதவை என்று
எவர்க்கும் நிறைய உண்டு தான்
புரியாதவை என்று எதுவுமில்லையே

நம்பிக்கைக்கு நல்லவன் கெட்டவன் தெரியாது
நாலும் அறிந்தாலும்
நம்பி கெடுவதை தவிர்க்க இயலாது

பல பொழுதுகள்
அடுத்த கேள்விக்கு வழியே இல்லாது செய்கிற
உன் பதில்களின் சாமர்த்தியமும்
தப்பித்தல்களும்
உள்ளதை
உள்ளங்கை அளவேனும்
எனக்கு உளவறிந்து
சொல்லி விடும்

ஒரு நூறு உண்மைகள் நடுவே
தேர்ந்த கைவண்ணத்தில்
கோர்க்க படும்
பல பல பொய்களை ...
சில இடங்களில்
என் கண்டுபிடிப்பை
காட்டி கொள்ள விரும்புவதில்லை
நாகரீகம் கருதி

இது ஒரு மூடு பனி காலம்
நீ சரியா ,நான் சரியா
என்பது வழக்கில்லை

எல்லாம் அறிந்தும்
உன்னை
மன்னிக்க சொல்லித்தான்
எனக்கு தீர்ப்பாயிருக்கிறது

ஆகாச வாணி

எந்த ஊருக்கு ?
எங்கே வீடு தேடுகிறீர்கள் ?
எப்பொழுது பால் காய்ச்சுவீர்கள்?
குழந்தையை பற்றி..
எப்போது பெற திட்டம் ?
என்ன பெயர் வைப்பாய்?
எதிர்காலம் ,நிகழ்காலம் சார்ந்த
ஏன் ?
எதற்கு?
எப்படி?
எப்போது?
????????????????

இதனால் சகலமானவர்களுக்கும்
சொல்லி கொள்வது என்னவென்றால்
உங்கள் கேள்விகளே தான் எனக்கும்
பதில் மட்டுமே என்னிடமில்லை

அடுப்பை தாண்டி
படிப்பெய்தி நின்ற போதும்
காற்று வர சன்னலை திறந்த கருணை
கைதிக்கு கை விலங்கு கழற்ற உதவவில்லை

எதுவாயினும்
என் பங்களிப்பு பெரும் பாதிதான்
ஆனாலும்
ஆலோசனை கூட்டமில்லாத அரசாங்கத்தில்
அறிவிப்புக்கு காத்திருக்கும்
பெண் ஜாதி நான்...

அன்றாட முடிவுகள் அத்தனையும்
என் வீட்டு
ஆகாச வாணியில் செய்திகளாய்...
அடுத்தவர் அறியுமுன்
அதிகாரபூர்வமாய் தெரிந்து சொல்ல...

எப்போதாவது ...
நேயர் விருப்பமென
நிரம்பி நிற்கும்
என் வேண்டுகோள்கள் படிக்கப்படும்
அழுகிற குழந்தைக்கான
அவசர சமாதானமாய்
உள்ளந் தேற்றி கொள்ள
உள் நினைவை ஏமாற்றி கொள்ள
உலகறிந்த பெரும்பான்மை பொய்களில் ஒன்று
பெருந்தன்மையோடு பரிசளிக்கப்படும்

மாற்றம்

மாற்றம்
மனம் சம்பந்தபட்டதா ???
இனம் சம்பந்தபட்டதா???

முரண்படும் சட்டங்கள்...

அவன் அப்படித்தான்
மாறுவதற்கு நாளாகும்
மறந்தும் பொறுமை இழக்காதே

யதார்த்தம் இப்படித்தான்
உன்னை உடனே மாற்றி கொள்
தேவைப்பட்ட போதும்..கோபம் கொள்ளாதே

சம்சார வாழ்க்கை சமாதானம்
பேச தெரிந்த ஊமைகள்
நெஞ்சில் பொறிக்கப்படுகிறது

நான் நானாய் ???????

நான் நானாய் இருக்கிறேன்
இது அனைவரையும் ஆச்சிரியப்படுத்துகிறது
இதற்கு நான் என்ன செய்வது ?
என்கிறாய் நீ
உனக்கு தெரியுமா ???
நம் இருவரில்
யாரோ ஒருவர் தான் அப்படி வாழ முடியும்
அதிலும் நீ அதிர்ஷ்டசாலி ..
ஆணாய் பிறந்ததினால் !!!!!!!!!!!!!!
குடும்பத்துக்கான வரைமுறைகள்,நடைமுறைகள்
எதுவும் உன்னை கட்டுப்படுத்தி விட முடியாததாய்
அதையும் விட
நல்லவையோ கெட்டவையோ ....
உன் கருத்துகளுக்கு செவிமடுத்து
பிடித்தாலும் பிடிக்காவிட்டாலும்
உன் செயல்கள்
எல்லாவற்றையும் ஏற்று கொண்டு

சகிப்பு தன்மையின் சான்றாய் ......
என் விருப்பு வெறுப்புகள் மறைத்து
உன்

தீர்மானிக்கப்பட்ட முடிவுகளின் பாதையில்

பயணம் செய்ய
நான் என் வாழ்க்கையையே விலையாய் கொடுத்திருகிறேன் !!!!

வீடு காலி செய்கையில்

வீடு காலி செய்கையில்
எல்லாவற்றையும்
எடுத்து வந்து விட்டதாய் தான் தோன்றிற்று
அறுந்த செருப்பு முதல்
அழுக்கு துணி போடும் கூடை வரை ......
இடம் பெயர்க்க முடியாத பொருளென்று
எதுவுமில்லை என் அறையில்
கடைசியாய் ..கிளம்பும் போது தான் கவனித்தேன்
நான் எத்தனை முயன்றாலும்
எடுத்து போக முடியாதவை எவை என
நாம் முழுமையாய் வாழ்ந்த நாட்களின் சந்தோஷம்
அடுத்த வீட்டர் கண்டிக்க
கிண்டலும் கேலியுமாய் ஒலிக்கும்
நம் பேச்சு குரல்கள் ...
உட்கார்ந்தது, உறங்கியது
ஓடி பிடித்து விளையாடியது ,சண்டையிட்டது என
சில தடயங்கள்
அழித்து விட முடியாததாய்..
ஆசையோடு அள்ளி எடுக்க முடியாததாய் ...

உனக்காக .....

என்னை
இந்த ஊர் மட்டும் அல்ல
நானே மதிக்கவும்
மரியாதை செய்யவும் கற்று கொண்டது
உன்னை நேசிக்க ஆரம்பித்த பின் தான் ... !!!!!!!!!

என்னை அறிந்த சிலரும்
உன்னை விட
என்னை விட
அதிகமாய் .........
உன் மீதான என் அன்பை அறிவர் !!!!!!!!

எனக்கு நீயும்
உனக்கு நானும்
சொல்லி கொள்ளுகிற உண்மை
எப்பொழுதும் உனக்காக நான் வாழவில்லை
எனக்காக ....
உன்னை நேசித்திருக்கிறேன் !!!!!!!!

சந்தித்த வேளை

உங்களை சந்தித்த நிமிடம்
எனக்கு இன்னும் ஞாபகபடுத்துகிறது
ஒவ்வொரு முறை
புதிதாய் ஒரு
பள்ளியிலோ,கல்லூரியிலோ சேர்ந்த
முதல் நாளை ............

இந்த போன் கால்கள்
அப்புறம் சில மெயில்-கள்
போட்டோ பரிமாற்றங்கள்
சின்ன சின்ன வாக்குவாதங்கள்
வெகு தூரம் போக வேண்டிய பயணத்துக்கு தயாராகும்
விளையாட்டு பிள்ளைகளாய்
அதிகமாய் ஒன்றும் தோன்ற வில்லை.
மெலிதாய் ஒரு சிநேகம்
சொல்ல தெரியாத ஒரு சந்தோஷம்
எந்த நேரத்திலும் காயபடுத்திவிட கூடாதென்ற கவனம்
உண்மைகள் சொல்லவும், ஏற்று கொள்ளவும் ஒரு தைரியம்
இத்தனை வருட சுதந்திரம் மூச்சு திணறுமோ என்கிற பயம்
எதிர்காலத்தை நினைக்கும் போதெல்லாம்
எப்போதுமில்லாத குழப்பங்கள்

வனவாசம்

இருபது,இருபத்தி ஐந்து வருட வாழ்க்கை
இட்டதே கட்டளை.. என
இளவரசியாய் ஆண்டு ....
உண்பதும் , உறங்குவதும்
செல்வாக்காய் செய்து .....
என் மகள் கடலை தாண்டுவாள்
கரையை அளப்பாள் என
ஈன்ற பொழுதுக்கு பெருமை சேர்த்து ....
பார்ப்பவர் பாராட்ட
பட்டங்கள் ,பதவிகள் கொண்டு ...
சிரிப்பு , சிணுங்கல்
என சின்னதொரு அகராதியே
பெற்றோரிடத்து விட்டு வைத்து ...
உற்றாரும் சுற்றமும் வாழ்த்த
ஒரு மகராஜன் கழுத்துக்கு
மாலையாக போகிறோம் - வந்தவள்
வாடினால் என்ன ,வருத்தப்பட்டால் என்ன
எதையும் கண்டுகொள்ளாது ...
சூடி இருப்பதே
கடமையென வாழும் சுந்தர புருஷர்கள்
கண்ணாய் வளர்த்தவர்களை பிரிந்து
கண்ணீர் விடுகையிலும்
வேரோடு பிடுங்கி
நம்மை வேறிடம் நடுகிற பாவனையில் நிற்பதென்ன .....
மனைவியின் கருத்தை கேட்பதே
மரியாதை குறைவாய் நினைத்து
நடக்கும் நாடறிந்த நல்லவர்கள் ......
ஊரில் உள்ளவரிடத்தெல்லாம் ஏமாந்த போதும்
ஒருவன் பெற்ற மகளை
உரிமையோடு ஏமாற்ற பிறந்தவர்கள் ....

உலகமெல்லாம் சுற்றி வந்த போதும்
ஒரு நிமிடம் ஓய்வாய் கண்ணயர ...
ஒய்யாரமாய் குதித்தாட
தத்தம் வீடு போல் உண்டா ....என்று
தத்துவம் பேசினாலும்
மாமியார் வீட்டில்
அரை நொடி தாமதம் என்றாலோ
மனைவியை... வாவென்று.....
வாசலில் நின்று
ஏலம்போடுகிற எஜமானர்கள் .....

கட்டியவள் காயச்சலில் கிடந்தாலும்
களைத்து நடந்தாலும் .....
எப்படி இருக்கிறதென கேட்பதற்கு
நானிருக்கிறேன் என்று
நம்பிக்கை கொடுப்பதற்கு
எது தடுக்கிறதோ தெரியவில்லை ..... இவர்களை !!
ஏன் என்று கேட்டாலோ
எதுவும் எனக்கு தெரியாது
இதெல்லாம் பழக்கமில்லை என
வளர்ந்த சூழ்நிலையும் ,
வருகிற காலத்தையும் காரணம் காட்டி
தப்பித்து கொள்ளும்
இந்த மன்னாதி மன்னர்கள் உடன்
தேசத்தை இழந்து ,
தெருவோடு ...
வனவாசம் வந்தவர்களாய் நாம் !!!!!!

அகதி- ஒரு கருத்து

குடும்ப அட்டையும் ,வாக்காளர் அட்டையும்
இல்லாதிருந்தால்
இந்திய தேசத்தில்
எத்தனையோ பெண்கள்
பிறந்த மண்ணில் அகதிகளாய்
அஹறிணை பொருட்களில்
ஒன்றாய் கலந்திருப்பர்
அரசாங்கத்திற்கு நன்றி !!!

பெண் மக்கள்

கழுத்தில் தாலி ஏறியவுடன் பெண் மக்கள் வாழ்க்கை, இன்பமும் துன்பமும் கலந்து இனம் புரியாத பெரும் மாற்றங்களை சந்தித்து விடுகிறது .தத்தம் அனுமதி இல்லாமலே வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளுக்கு பொருந்தி போக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டு விடுகிறது . பொறுத்து போ என்கிற அறிவுரை மட்டும் பொழுதுக்கும் செலுத்தப்படுகிறது. ஆண்மக்களுக்கு அத்தகைய பொறுப்பு சிறிதுமில்லை . எப்போதும் போல் அவர்களுக்கு வாழ்க்கை நகர்கிறது .

வேலை தவிர்த்து எதற்காகவேனும் வேற்று இடம் புகுகிற கட்டாயங்களை கணவன்மார்கள் சந்திக்க அவசியமிருப்பதில்லை. இந்த சமூகத்தின் சட்டம் எத்தகைய கொடியது பாருங்கள்.

விடுமுறை நாட்களில் கூட மாமனார் வீட்டு வாசலில் மனைவியை விட்டுவிட்டு ஓடி போகிற சுதந்திரம் அவர்களுக்கு வாய்த்திருக்கிறது .

முறையீடு

அரசன் மகளே ஆனாலும் புருஷன் வீட்டில் பொண்டாட்டி தான் என்பார்கள் .
மனைவியை மகராணியை போல் நடத்த வேண்டாம் ..ஆனால் எத்தனை கணவன்மார்கள் மனைவியின் திறமைகள் அறிந்தவராய் இருக்கின்றனர் ? எத்தனை தூரம் அவளை மதிக்கிற மதி படைத்தவராய் நிற்கின்றனர் ? அவள் கருத்தும் என்னவென்று கேட்கிற செவி கொண்டவர் எத்தனை பேர் ? பெயரளவில் பெருமிதமாய் நடத்தபடுகிற அவலமே அதிகம் !!!!
அடுத்த நிமிடம் என்ன செய்ய போகிறோம் என்பது கூட தெரியாமலே காற்றின் அசைவுக்கு இழுக்கப்படுகிற படகை போல் மனைவிமார் வாழ துவங்கி விடுகின்றனர்.
இங்கே நான் பேசுவது பெண் அடிமைத்தனம் பற்றி அல்ல ...
ரத்தமும் ,சதையும் மட்டுமின்றி உணர்வுகள்,கனவுகள் ,லட்சியங்கள் என ஒரு கலவையில் செதுக்கப்பட்ட மனித உயிர் மனைவியாய் நிற்பது புரிய வேண்டும். ஒருவர் கருத்தை இன்னொருவர் வாழ்கையில் சுயத்தை இழக்க நேரிடும் தான் .சுயத்தை இழப்பது சுகமாயிருக்க வேண்டும் ..வலிக்க கூடாது.

ரூம் போட்டு யோசிச்சு ..கல்யாண ஸ்பெஷல் கிறுக்கல்கள்

கல்யாணம் என்பது குதிரை பந்தயம் மாதிரி
வாழ்கையை பணயம் வைத்து
இருவர் இணைந்து
தத்தம் கனவுகளை
துரத்தி கொண்டு ஓடும் ஓட்டம்


நீண்ட பயணம் ...
இலக்கு எதுவென்றும்
எதுவரை என்பதும்
ஓடுபவருக்கும் ,ஒட்டுபவருக்கும் தெரியாத புதிர்

ஒன்றாய் ஓடுவது மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது...
நீங்கள் யாரோடு ஓடினாலும்
கணக்கில் வைத்து கொள்ளவேண்டியது
காதலும், நம்பிக்கையும் தான்--அடுத்தவரின்
கடந்த காலம் அல்ல


வெற்றி , தோல்வி எல்லாம்
வேகமாய் முந்தி கொண்டு செல்பவர்க்கு அல்ல
வேதனையோ ,சாதனையோ
மாறாத அன்பும் - அதை மறக்காது சொல்லவும்
மற்றவரிடம் செலுத்தவும் செய்கிற அதிர்ஷ்டசாலிகளுக்கே

நொண்டி குதிரையோ
சண்டி குதிரையோ
சிலருக்கு எதுவாயினும் ஓட்ட தெரியும்
தார் சாலையோ ,மண் தரையோ
சிலருக்கு எங்கேயும் ஓட தெரியும் ..

எதுவுமே தெரியாமல் ஓடி ஜெயித்தவர்களும் உண்டு
எல்லாம் தெரிந்தும் கோட்டை விட்டவர்களும் உண்டு

கூரையை பிய்த்து கொண்டு கொட்டுகிற
குருட்டு தசை தேவையில்லை தான்...
சகலமும் இருந்த போதும்
சிலருக்கு மட்டும்
சரியான வகையில் நியாயமே கிடைப்பதில்லை


முரண்பாடுகள் எங்கேயும் உண்டு தான்
நேற்று நினைத்த எண்ணத்துக்கும்
இன்றைய நம் எண்ணத்துக்குமே வேறுபாடுகள் உண்டு..
எங்கோ பிறந்து ... எங்கோ வளர்ந்து
நம்மோடு வாழ வருகிறவர்கள் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா ??

காலம் தான்
இருவருக்குள்ளும் இணக்கத்தை ஏற்படுத்தும்
ஒரு இனிய சாட்டை



ஒத்து வரவில்லை என்றால்
ஒதுங்கி கொள்ளலாம் என்று
உலகம் முழுக்க ...விதவிதமாய் சட்டங்கள் உண்டு
ஒருவருக்கொருவர் விட்டு கொடுத்து மட்டுமல்ல
விடாது கொடுத்தும் வாழலாம் என்பதை
ஏட்டு புத்தகங்கள் சொல்வதில்லை என்றும்


போட்டியோ பந்தயமோ என்று தந்திரத்தை கொண்டு
வெகு நாட்கள் தேரிழுக்க முடியாது ..
உண்மையாய் உள்ளத்தை பகிர வேண்டிய
கட்டாயமே களத்தில் உண்டு

முற்றும் துறந்த முனியாவதை விட
எல்லாவற்றிலும் சிக்குண்டு
வாழ்வை செலுத்துவதே
இதன் அறம்...

என்ன நடந்த போதும்
குதிரையும் ,ஓட்டுபவர்களும் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று
வெற்றி தோல்வி எல்லாம் வேடிக்கை பார்க்க வந்தோர்க்கு இல்லை
அடித்து கொண்டாலும் ,
அழுது , பின் அலுத்து கொண்டாலும்
பாதிப்பு என்னவோ பங்கெடுத்து கொண்டோர்க்கு தான்

அடிப்படையில் ஆதாரத்துக்கு
பெரும்
சேதாரம் இல்லையென்றாலும் ,
வளர்ப்பின் கோளாறாய்
அது பெற்றெடுத்த பிள்ளைகள் வாழ்வில் பிரதிபலிக்கும்

சின்ன சண்டைகள் ,பெரிதாய் கோபங்கள்
ஈட்டி முளைத்த வார்த்தை பரிமாற்றங்கள் ..
சில காயங்கள் ..மௌனங்கள்
தவறில்லை தான்
கெஞ்சலும், கொஞ்சலும் வந்தால்
சமாதானத்தில் மனம் நிறைந்து போகும் ஒரு நாள் ...

நினைத்ததை வெளிபடுத்தாமல் ,
சகித்து கொண்டு பொய்யாய் தான்
வாழ்தல் கூடாது ...
சுயத்தை இழந்த பின் சுதந்திரம் எப்படி வரும் ?
உருவத்தை எரித்தபின் உயிரை எவ்விடம் தேட?


யார் மேலே ,யார் கீழே என்பதுவும்
அடக்குமுறைகளும் , எதிர்ப்பு போராட்டங்களும்
தீர்ப்புக்கு வராது கடைசியில்
ஆண் பெண் என்ற பேதம் அற்று
காதலாகி , கலந்துருகி நிற்பது !!!


(ஒரு ப்ரமச்சர்யா இதை எழுதியாச்சு ..... நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்கிறேன் வரும்காலத்தை )

என் முதல் நட்பு ..

நான் பள்ளியில் படிக்கும் காலத்தில்.... மாலை வேளைகளில் வீட்டில் இருந்த எருமை மாடுகள் இரண்டையும் பக்கத்தில் இருந்த ரயில்வே யார்டுக்கு ... மேய்த்து கொண்டு வர ,அம்மா ஓட்டி போயி விடுவார்கள் ...நடுவில் வீட்டு வேலை செய்ய வர வேண்டுமெனில் என்னை தான் அழைத்து , கொஞ்ச நேரம் எருமைகளை பார்த்து கொள்ள சொல்வார்கள் ..

கூட்ஸ் ரயில்கள் மட்டுமே செல்லும் பாதை....ஆதலால்
கூட படிப்பவர்கள் யாருக்கும் தெரியாமல் மிகுந்த ரகசியமாய்
கொஞ்ச காலம் அந்த வேலையை செய்து கொண்டிருந்தேன் ....

படிக்கிற பிள்ளை என்று... அம்மா புஸ்தகத்தை எடுத்து கொண்டே போக சொல்லி விடுவார்....நாம பரிட்சைக்குன்னு உட்கார்ந்தாலே படிக்க மாட்டோம் ......

அப்படி தான் அன்றும் போனேன் .....
எருமை அதன் பாட்டுக்கு மேய்ந்து கொண்டிருந்தது ... எனக்கு புத்தகத்தை திறந்து படிக்க விருப்பமில்லை... சும்மா வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தேன்
அப்பாவோ மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார் .....அங்கே ..
நகர்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு இன்ஜினில் ஏறி சிக்னல் கொடுத்து கொண்டிருந்தார் ...எனக்கோ ஆர்வம் அதிகமாகி ...அவரை போலவே தாவி மெதுவாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த ரயில் இன்ஜினின் ஒரு கூட்ஸ் பெட்டியில் ஏற முயற்சி செய்தேன்..கொஞ்சம் தடுமாறி விட்டாலும் அப்படியே சமாளித்து ஏறி விட்டேன் ...யாரும் பார்க்கவில்லை என்று நான் நினைத்து கொண்டதன் விளைவு ... சடாரென எல்லாமே நின்றது ...யாரோ அப்பாவின் பெயரை சொல்லி சத்தமாக கூப்பிட்டார்கள் ..
நான் ஏறிய இடத்துக்கு வெகு அருகில் அப்பாவின் மேலதிகாரி நின்று கொண்டிருந்திருப்பார் போலே... அவர் நான் ஏறியதை கண்டு பயந்து
விட்டார் ... சத்தம் போட்டு அப்பாவை அழைத்து புகார் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டார்...
"என் மகன் கூட இவ்வளவு குறும்புத்தனம் பண்றது இல்லே .. உங்க பொண்ணு என்ன பண்றா பாருங்க ?... சரி இங்க எதுக்கு அவ வந்தா ?......
அப்பாவோ... "இல்லே சார் .. எருமை மேயுது ... அப்படியே பார்த்துக்க சொல்லி நான் தான் சொன்னேன் ."... என்று விளக்கி கொண்டிருந்தார்...
அவ்வளவு தான் .. அதுவரை திட்டி கொண்டிருந்தவர்... என்னை புகழ ஆரம்பித்து விட்டார்...
"பரவாயில்லையே.......இந்த சின்ன வயசில் ".... என்று.....ஏதேதோ ..சொல்லி பாராட்டி கொண்டிருந்தார் ....
"இல்லே சார் ! வீட்டுலே இருந்தா... படிக்கணுமே .... இப்படி வந்து கொஞ்ச நேரம் எருமையை பார்த்துகிட்டா .... இதே இன்ஜினில் ரெண்டு ரவுண்டு அப்பா கூட்டி போவார்....." என .. அவரிடம் சொல்ல தான் முடியுமா ...
அந்த மனுஷன் அதோடு நிறுத்தி இருந்தால் பரவாயில்லை ....வீட்டில் ..வீதியில் என ஒரு கொள்கையோடு ,என் புகழை பரப்பவும் ஆரம்பித்து விட்டார்..

அடுத்த நாள் ஸ்கூலுக்கு போனால் ... கிளாஸ்க்குள் நுழைந்தவுடன் நம்ம புகழ் தான் ... மானாவாரியாய் ஓட்ட ஆரம்பித்திருந்தனர் .......
"எல்லாரும் ஆபிசர் மக்கள் ......ஏழுமணிக்கு எழுந்திருப்பவர்கள் ... என் வீட்டு வேலை... நான் பகிர்ந்து செய்கிறேன்" என்று சொன்னால் புரியவா போகிறது ....
இந்த கேலி தொடர ஆரம்பித்து விட்டது ....நாட்கள் செல்ல செல்ல அதிகமாகி விட்டது ....

ஒரு நாள் விளையாட்டு நேரத்தில், கேலிகள் பொறுக்க முடியாமல் கோபித்து கொண்டு அருகே இருந்த மரத்தடியில் உட்கார வந்தேன் ......
அப்போது தான் நான் அவளை பார்த்தேன் ....கணக்கு பாடம் எழுதி கொண்டிருந்தாள்

வெளியில் நடந்தவற்றை பார்த்து கொண்டிருந்தாள் போலும்
"என்ன விளையாட போகலியா "....என்றவாறே சிரித்தாள் ..
"என்ன கேலி செய்யறியா"
"எதுக்கு " என்பது போல் ஒரு நிமிடம் என்னை பார்த்தாள்..
பின் எழுதுவதை தொடர்ந்தாள்
"அதான் எருமை மேய்கிரன்னு எல்லாரும் சிரிக்கிறார்களே" .......என்றேன்

"இதுலே என்ன இருக்கு...?
உங்க வீட்டுலே இருக்கு நீ மேய்க்கிரே
எங்க வீட்டுலே இருந்திருந்தா நானும் அதைத்தானே செய்வேன் ......"
என்றவாறே ... எழுதி கொண்டிருந்தாள்

அவள் தான் ....அவளின் அந்த வார்த்தை தான் ..... நான் அவளை நட்பாய்....ஏற்று கொள்ள செய்தது ...அதுவரை யாரையுமே வா என்று என் வீட்டுக்கு அழைக்காத நான் ...அவளை வாரந்தோறும் வரவேற்க ஆரம்பித்திருந்தேன். ...

வள்ளுவர் கோட்டமும் ....வள்ளியம்மாவின் மகளும் (நான்தான் அது)

ஜனவரி மாதத்தில் ஒரு ஞாயிற்று கிழமை ......
நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹாஸ்டலுக்கு வெகு அருகில் தான் வள்ளுவர் கோட்டம் இருந்தது...

எங்களுக்கு பிடித்தமானது பெசன்ட் நகர் பீச் என்றாலும்... எப்போதும் கூட்டமாய் வரும் பஸ்சின் நெரிசலில் மிதிபட்டு...போயி சேர்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்
சரி .. பஸ்சுக்கு செலவழிக்காமல் போவது தானே ...என்று கிளம்பி ஆயிற்று ...
டிக்கெட் வாங்கி கொண்டு ,உள்ளே போயி பார்த்தால் வழக்கம் போல் ...நம் மக்கள்(சகாக்கள்) யாரும் வரவில்லை ...
சரி என்று நுழைவாயிலை ஒட்டி இருந்த படிக்கட்டு ஓரம் உட்கார்ந்து ... மற்றவர்களுக்காய் காத்திருக்க ஆரம்பித்தோம் . காத்திருந்த நேரத்தில் தான் அவள் ஆர்வமாய் சொன்னாள்..
"நாம ஏன் இங்கே நிற்கனும்?அப்டியே கொஞ்சம் நடந்திட்டு வரலாமே ... அவங்க எல்லாரும் வந்தவுடனே அப்புறம் பொறுமையா உள்ளே போயி சுத்தி பார்க்கலாம் "
வாகனங்களின் இரைச்சலும் ,ஜன சந்தடியும் நிறைந்த சென்னை போன்ற நகரங்களில் இது போன்று ஒரு இடம் மனதுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது ...
யாரும் பார்த்து பார்த்து நட்டு வைக்காமல் ....அழகுப்படுத்தாமல்....சமீபத்தில் பெய்த ஒரு மழையால் ....புற்கள் ஏராளமாய் வளர்ந்து அந்த இடத்துக்கு ஒரு பசுமையை கொடுத்திருந்தது ...

காற்றும் வெளிச்சமும் சரியாய் வராத அறை ஒன்றில் தங்கி இருந்த எங்களுக்கு.....(சத்தியமாய் எனக்கு ஏதும் தோணலை... முன்னாடியே ஒத்துக்கிறேன் )மரங்களும் அந்த செடிகளும் பார்வைக்கு இதமாய் இருந்தன ....
ஏதோ கவிதை எழுதுகிற ...சரி விடுங்க அவ எதுவும் எழுதினதில்லை
தியானத்தில் இருந்து திடீரென கண் விழித்த சாமியார் அவருடைய சீடனை பார்த்து .....கேட்கிற மாதிரி ...ஆர்வமாய் என்னை பார்த்து கேட்டாள் "
"ரொம்ப நல்ல இருக்குல்லே "
இந்த இடத்தை பார்த்தால் உனக்கு என்ன தோனுது?"....


கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் சொன்னேன்...
" எவ்ளவோ புல்லு ... எங்க வீட்ல இருக்கிற எருமையை கொண்டாந்து விட்டா ... எப்படி மேயும் தெரியுமா ... நம்ம ஊருலே எங்க போயி இப்படி புல்லை பார்க்கிறது ......"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! என நான் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தேன் .....

(இவ்வாறு யதார்த்த சிந்தனையோடு பேசிய நான் பொழுதுபோக்காய் என்ன வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன் என்று உங்களுக்கு சொல்லி தெரிய வேண்டியதில்லை )

சீசரின் மனைவி சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவளாய் இருக்க வேண்டும் ..

சீசரின் மனைவி சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவளாய் இருக்க வேண்டும் ..
- இது ஜூலியஸ் சீசரின் வார்த்தைகள் தான்
அதே போல் தான் உங்கள் விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவளாய் அம்மு இருக்க வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோள் . என் எழுத்துக்கள் உங்கள் வாசிப்புகளுக்கும் ,விமர்சனங்களுக்கும் எப்போதும் காத்திருக்கிறது .

ஒரு வெயில் நாளின் இரவாய் ...
மழை நாளின் பகலாய் ....
ரசித்து கொண்டு இருக்கிறேன் அவளை ...............
என் எதிர்காலத்தை அவள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்
மழையில் நனைய நான் ஆசைப்பட்டால் ...
அவள் அதில் விளையாடி கொண்டிருப்பாள்

அவளை நேசிப்பதால் எழுதுகிறேன் என்பது அல்ல
அவள் என் எதிர்காலத்தை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் ..
காலம்... அவளை காட்டி தான்
எனக்குள் மாற்றங்களை ஊட்டி கொண்டிருக்கிறது ..

மகளாய் அவளிருந்த பொழுதுகளை விட
ஒரு தாயாய்
மகனுக்கு தவிக்கையில்
கணவனை கவனிக்கையில்
மனதினை ஈர்க்கிறாள்

வருங்காலத்தை நான் ஏற்று கொள்ள
நல்லது ,கெட்டது என நால்வைக்கும்
வாசலில் நின்று
வருகை சொல்லி கொண்டிருக்கிறாள் ...

மரணம் பொய் ஆவதில்லை - இரண்டாம் பாகம்

கடவுளையே நினைத்திராத மனிதர்களுக்கும்
காலையும் மாலையும் இரு வேளை
பூஜை செய்த பக்தனுக்கும்
பொதுவானது மரணம்.....

கட்டங்கள் போட்டு
வானியலும் ....மண்ணியலும்..கணித்து
வருங்காலம் சொன்னாலும்
இன்ன திசை ...
இந்த மார்க்கம்
இந்த நாள் வந்து சேரும்
என எவரும்
எதிர்பார்க்க முடியாதது
ஊகங்களில் தேர் செலுத்த முடியாதது
மரணம் என்கிற மாண்புமிகு நெறி

இலங்கையில் செத்தாலும்
ஈராக்கில் செத்தாலும்
கங்கையில் செத்தாலும்
ஒவ்வொரு மரணமும்...
உயிரோடிருப்பவனை பார்த்து
உயிர் கொலை தவறு
சொல்,செயல் என
அடுத்த மனிதனுக்கான
வன்முறை தவறு என்பதை
உரக்க சொல்லிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது

மெத்த படித்தவர் எல்லாம்
மேதாவி என்ற பட்டம் கொண்டவர் எல்லாம்
அடுத்தவன் மரணத்தில் அரசியல் செய்து
தனக்குண்டான லாபத்தை பங்கு பிரிக்கையில்
மறந்தும் யோசிக்காத நியாயம்
மரணம்
இவர்கள் பின்பற்றும் ...
ஞானம் கெட்ட சாஸ்திரங்கள்
நிம்மதி தருவதில்லை

நாளும் கிழமையும்
நல்ல நேரமும்
பார்த்து பார்த்து
பஞ்சாங்கத்தோடு வாழ்ந்தாலும்
இந்துவுக்கும்
இஸ்லாமியனுக்கும்
மதங்களை கடந்து ...
மரணம் மட்டும்
சமமாய் வரும்....
பிறந்த குழந்தைக்கும்
பேர பிள்ளைகள் கண்ட முதியோனுக்கும்
பேதம் கற்பிக்காது
வரும்....
வருகிற போது
சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தான் வரும்

கடமைகளை கழுத்து வரை சுமந்து கொண்டிருப்பவனுக்கோ பொறுப்பில்லாதவனுக்கோ
அவகாசம் சிறிதும் கொடுக்காது
அவசரமாய் அழைக்க வரும்
மறந்து விடாதீர்கள்
எது நடந்த போதும்
எப்படி நடந்த போதும்
மரணம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது...

வயதும், வாழ்க்கையும் ஓடுகிற ஓட்டத்தில்
விஞ்ஞானம் வான் தொட்ட நாட்டிலும்
இயல்புகள் மாறி விடவா போகிறது....
எவ்விடத்தும் மரணம் தான்
மாறாத கடவுள்

வாழ்கையை உணர
மரணம் தந்த சலுகை...மருத்துவம் ..
தள்ளி போடுவதற்கும்
தாமதபடுத்துவதற்கும்
மருந்துகள் கண்ட ...கல்வி

அந்தஸ்து ,அதிகாரம்
பதவி , பணம்
அத்தனைக்கும் அசராத வித்தை... மரணம்

சக மனிதன்
மரணத்தை சந்தித்த சந்தர்ப்பங்கள்
சொல்லி கொடுக்கிறது
வாழ்வின் சில கட்டாயங்களை

யார் செத்தும் யார் போயும்
எழுப்பி கொணர முடியாது என்பதே
உண்மை

மனிதன் வகுத்த
இந்த சம்பிரதாயங்கள்....
பிறப்புகள் தீர்மானிக்கும்
உறவுகள் ,உரிமைகள்..

சமுதாயத்துக்கான சட்டங்கள்
மனிதன் படைத்த கடவுள்...
காதல், கல்யாணம்
இவற்றில் எவை வேண்டுமானாலும்
காலத்தால் பொய்யாய் போகலாம்...
மரணம் பொய் ஆவதில்லை
எப்பொழுதும்

மரணம் பொய் ஆவதில்லை

அமராவதி அமரர் ஆனார் -- மார்ச் ,2009
அமராவதி -அம்மாவின் சகோதரர்


பெண்ணாய் பிறந்ததற்காய்
ஒரு நாளும் வருத்தப்படாத என்னை
இன்று வருத்தப்பட வைத்தவர்
பெற்றவளை ஒரு நாளும் கண்ணீர் வடிக்க விட கூடாது
என்று இருந்த என்னை
என் கடமை உணர்ச்சியை
குற்ற உணர்ச்சியாய் மாற்றித்தான் போனது
அவர் மரணம்

கடைசியாய் ஒரே முறை
அவர் முகத்தை பார்க்காமல் போனதற்காய்
நாளும் ,பொழுதும்
அழுது புலம்பி ஆத்திரபடுகிறாள்
எதை செய்து அவள் சோகம் தீர்க்க ??
காலம் இருக்கிறது காயங்கள் ஆற்ற

மகனாய் பிறந்திருந்தால்
மற்ற சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும்
தூக்கி எறிந்து விட்டு
அவள் சார்பாய் கடமை செய்ய போயிருப்பேன்
செய்ய முடியாத காரியத்துக்கு
சொல்ல கூடாது .. சொந்த காரணங்கள்

மனைவிக்கு முன்னால்
கணவன் போக வேண்டும்
அவள் பிறந்த வீட்டு கடமை தீர்க்க

பெற்றவருக்கு முன்னால்
பிள்ளைகள் போக வேண்டும்
காரியங்கள் ஆற்ற....

நாளும் கிழமையும்
நல்ல நேரமும்
பார்த்து பார்த்து
பஞ்சாங்கத்தோடு வாழந்தாலும்
மரணம் மட்டும்
வருகிற போது
சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தான் வரும்

மறந்து விடாதீர்கள்
எது நடந்த போதும்
எப்படி நடந்த போதும்
மரணம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது...

பெண்ணை பெற்றதால்
பெண் மீது வைத்த பாசத்துக்கு,
அவள் எதிர்காலத்துக்கு ....
எத்தனை விலை கொடுக்கிறாள் அம்மா

கட்டிய கணவன்
தடை சொல்லவில்லை அவளை ....
பேர் சொல்லவும்
போவென்று உரிமையோடு அனுப்பவும்
ஒரு மகனை பெற்று வைக்கவில்லை என்று கலங்குகிறார்

பெற்ற மகள்கள் ஏதும் பேசவில்லை
வாயுள்ள ஊமைகள் ...
அவர்தம் உறவுகள் இதோ........

ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு
"நீங்க போறது நல்லதில்லை , என் மனசுக்கு இது திருப்தியாக இல்லை என்ன செய்வது எனக்கும் வருத்தமாக தான் இருக்கிறது.. "
"நாங்களும் போகலை ,கோயிலுக்கு நேர்ந்துகிட்டு இருக்கோம் "
என்று மருமகன் அஸ்திரம் வீசுகிறார்


ஆறுதல் சொல்லுங்கள்
என்று கணவன்மார்களை
கையெடுத்து கும்பிட்டு கெஞ்ச வேண்டி இருக்கிறது

எத்தனை எடுத்து சொன்னாலும்
அப்புறம் என்று
நிதானமாய் தள்ளி போடுகிறார்கள்
எப்போ பேசினா தான் என்ன .?...
என்பதாய் தோன்றும் போலிருக்கிறது

மனைவி என்று வருகையில்
அடுத்தவன் மகள் என்றே அலட்சியமோ
அவளெல்லாம் ரத்தமும் சதையும் கொண்டு
உணர்ச்சி மிக்க
உயிராய் பிறக்கவில்லை என்ற நியாபகமோ
யாரை கேட்பது ?

பெண்மக்கள் ஜீரணித்து கொள்ள முடியாத நிஜம்
மனைவிக்கும் பெற்றவர்கள் இருப்பார்கள்
பெரும் பாசத்தோடு வளர்த்திருப்பார்கள்
என்பதை
தாலி கட்டியவுடன்
எல்லா ஆண்மக்களும் மறப்பது தான்

மறந்து விடாதீர்கள்
மரணம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது

அடிப்பதும் கொல்வதும் தான்
வன்முறை என்று
யாரேனும் சொன்னால்
அந்த கருத்தை மறுக்கிறேன்
என்னை மன்னியுங்கள்

அடுத்தவர் அழுகையில்
ஏன் என்று கேட்காததை
எழுந்து கண்ணீர் துடைக்க வராததை
என்னவென்று சொல்லுவது ?
நாகரிகமான வன்முறைகள் .... என்றா

கவலை படாதீர்கள் ஆண்மக்களே
இது ஒரு குமுறல் .....மட்டுமே
குறை கூறுதல் இல்லை ...
மறதி என்ற ஒன்று
இந்த மாதிரி விசயத்தில்
மனைவிகளுக்கு இல்லாது போனால்
எவரும் கணவன் என்று அருகே நிற்க முடியாது

மறந்து விடாதீர்கள்
மரணம் எல்லாருக்கும் பொதுவானது


அண்ணன் ,தங்கை என்பதெல்லாம்
வயதும், வாழ்க்கையும் ஓடுகிற ஓட்டத்தில்
மாறி விடவா போகிறது....
இல்லை.. மரணம் தான் மாற்றி விட போகிறதா


இங்கே பாசத்தை
அவர்கள் சொல்லிகொண்டதில்லை என்பதை தவிர
பெரிதாய் ஒன்றுமில்லை
வாரத்தில் இரு நாட்களாவது வீட்டுக்கு வந்து விடுவார்
"இந்த வழியா வாக்கிங் போனேன் அப்படியே
வள்ளியம்மாவை பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்" என்பார்
சாப்பிடுகிற விசயத்தில் இருந்து
சாஸ்திரங்கள் வரை எல்லாவற்றிலும்
விவாதம் பண்ணி கொண்டு தான் இருப்பார்கள்
அண்ணனும் தங்கையும்

ஆண்பிள்ளை என்கிறதால்
சலுகைகள் அதிகம் கொண்டு வளர்ந்தான்
என அம்மா வாதிட்டு கொண்டிருப்பாள்

ஆனால் பிள்ளைகள் நாங்கள் எதிர்த்து பேசி விட்டால்
காலத்துள் அடங்காது
அவன் செய்த நன்றி .........
அதை எப்போதும் மறக்க கூடாது என
கடந்த காலத்தை விவரிப்பாள் ......

காவியம் படைக்கிற பாசமில்லை தான்
ஆனால் நன்றி மறப்பது நன்றில்லை தானே

"நீங்கள் போயிருக்கலாம்"
"போக வேண்டாம்னு யாரு சொன்னாங்க "
கேள்விகளுக்கோ ,
"நானா சாக சொன்னேன்" என்ற
உங்கள் கோபத்துக்கோ
பதில் இல்லை....
குற்றம் சாட்டுதலும் இல்லை
எங்களிடம்.....

பெண்ணை பெற்றவன்
எவ்வளவு பாவம் செய்தவன் என்பதை
இந்த மாதிரி சந்தர்ப்பங்கள்
சொல்லி கொடுக்கிறது பாடங்களை

யார் செத்தும் யார் போயும்
எழுப்பி கொணர முடியாது என்பதே
உண்மை

மனிதன் வகுத்த
இந்த சாஸ்திரங்கள்,சம்பிரதாயங்கள்
பிறப்புகள் தீர்மானிக்கும்
உறவுகள் ,உரிமைகள்..

வைபவங்கள்,விழாக்கள்
கடவுள்
காதல், கல்யாணம்
இவற்றில் எவை வேண்டுமானாலும்
காலத்தால் பொய்யாய் போகலாம்...

மரணம் பொய் ஆவதில்லை
எப்பொழுதும்

பிறந்த நாள்

நாம் செய்து கொண்டிருப்பதை ,
ஓடி கொண்டிருப்பதை
ஒரு கணம் நிறுத்தி விட்டு
நிதானப்பட ..........
இல்லாததை நினைத்து..
படும் வருத்தங்கள் நடுவே
இருத்தலே இனிதென கொண்டாட
காலம் கொடுக்கும் ஒரு வாய்ப்பு

சந்திக்கும் முன்

நாம் சந்திக்கும் முன்
உன்னை தொலைத்ததாய் நியாபகம் இல்லை எனக்கு
இருந்தும் ....
என்னை
ஏன் அடையாளங் காண முடியவில்லை உன்னால் ?

ஊரே உனக்குள் - ஜனவரி 2005

எப்போது பெங்களூர் போனாலும்
இப்படி ஒரு நாள் ,ரெண்டு நாள் லீவுல்யே போகிறாயே ........
ஒரே நாளுலே ஊரை சுத்தி பார்த்துர முடியுமா ???
இவர்களுக்கு என்ன தெரியும் ???
இந்த ஊருக்குள் நீ இருக்கிறாய் என்பது தானே இவர்கள் நினைப்பு ...
என்னை பொறுத்தவரை ........................
இந்த ஊரே உனக்குள் தான் இருக்கிறது ...
நான் என்ன ஊரை சுற்றவா வருகிறேன்...
உன்னை சுற்ற தானே

சென்னை சென்ட்ரல் -அக்டோபர் 2003

முதல் முறையாக சென்னை கிளம்ப ஆயத்தமாகி கொண்டிருந்த போது
நண்பன் ஒருவன் சொன்னான் ..
"நாளைக்கு காலையில் சென்னை போயி இறங்க போறே... அங்கே ரயில்வே ஸ்டேஷன் ரொம்ப பெரிசா இருக்கும்... பார்த்து பட்டிகாட்டான் மிட்டாய் கடையை பார்த்த மாதிரி பிரமிச்சு ... நிக்காதே .."
ஆனால்
அந்த அக்டோபர் மாதத்தின் காலை.............
நான் சென்னை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி நடந்த போது ,
பெரிய அதிசயமாய் எதுவும்
என் கண்ணுக்கு தெரிந்திருக்க வில்லை
காரணம் ...என்னுடன் நீ !!!!!!!
உன்னை விட
என்னை
பிரமிக்க வைக்கிற ஏதேனும் ஒன்று
இந்த உலகத்தில் இருக்கிறதா என்ன.. ???

வகுப்பறையில்

M.Sc Maths 1st year Class-
பாடம் : Sql Server 2000

அமாவாசைக்கும் ,அப்துல் காதருக்குமான சம்பந்தம் ---அந்த வகுப்பு..
கல்லூரியில் கட்டிய காசுக்கு.... விதியை நொந்தவாறே உட்கார்ந்திருந்தனர் . நானோ வகுப்பறையில் ..எந்த தலைப்பை எடுக்க ஆரம்பித்த போதும் கரும்பலகையில் படம் போட்டு விளக்கியும் ...எழுதியும் போட்டு... பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்தேன் ...
எழுதி போட்டதை அவர்கள் எல்லாம் எழுத கொஞ்சம் நேரம் கொடுத்தேன் .. பின்பு முன் வரிசையில் உட்காந்திருந்த ஒரு மாணவனை பார்த்து
"போர்டு-ல இருக்கிறதை அழிச்சிரட்டுமா ? " என்றேன்
அவன் சாவதானமாக சொன்னான் ..
"நீங்க எழுதறிங்க .. நீங்க அழிக்கறிங்க.. அதை ஏன் என்கிட்டே கேக்கறிங்க"
????? ????????????

ஊருக்குள்

மாமா: என்ன மாப்பிள்ளை ??... காலையிலே எங்க கிளம்பிடீங்க அதுவும் சொம்பை தூக்கிட்டு ??
மாப்: இல்ல மாமா , சாமிக்கு மார்கழி முப்பது நாளும் காலையிலே தண்ணி விடுறதா வேண்டுதல்
மாமா : ஓஓ.. ! சரி சரி ... ஊத்துறது ஊத்தறிங்க கொஞ்சம் பெரிய குடத்துலே தான் கொண்டு போயி ஊத்தறது ..நம்ம ஊருலே தான் தண்ணிக்கு பஞ்சமே இல்லியே
மாப் : அதுவா.... நெறைய ஊத்தினா சாமிக்கு குளிருமில்லே ... அதான் சின்ன குடம்
மாமா : அப்போ சுடு தண்ணி கொண்டு போயி ஊத்த வேண்டியது தானே ....................
மாப் : ??????????????