உனக்கு தெரியுமா ..

எந்த ஒரு இடத்திலும்
எத்தனை
பிரியமான ஒருவருடைய இழப்பை ,பிரிவை
எதிர்கொள்ளும் போதும் ..
கட்டுபாடின்றி ஓரிரு நிமிடங்கள்
நீ அழுது விட்ட போதும் ...
எப்போதும் பேசும்
உன் வார்த்தைகள் மட்டும் நினைவுக்கு வருகிறது ..

எவரை பிரிந்தாலும்
எந்த ஒரு மரணத்தை
கண் எதிரே சந்திக்கும் போதும் ..
யாரேனும் கதறி கொண்டிருக்கும் போதும்
சர்வசாதாரணமாய்
அனுபவசாலிகள் தோற்க
அழகாய் நிதர்சனம் பேசுவாய் ...
"கொஞ்ச நாளைக்கு அப்படி தான் இருக்கும் ..
அப்புறம் போக போக சரி ஆகிவிடும்
மனதுக்கு மறந்து... மரத்தும் விடும் ..........."
உனக்கு தெரியுமா .. ???
அப்போதெல்லாம் நான் வியந்திருக்கிறேன் ....
நீ பெற்ற அனுபவம் எப்படி பட்டதென்றும் ...

உன் காயங்கள்
எத்தனை கொடிதென்றும்

ஆனால் .. எல்லாம் சொன்னாயே ..
முக்கியமானதொரு உண்மை புரிய மறந்தாயோ

உன்னை போல்
அனுபவங்கள்-அறிவு கொண்டிருக்கவில்லை ..
நீ தான் என் அனுபவமே .....

உன்னாலே கிடைத்த கிரீடங்கள்
எத்தனை புதிதோ !!!!!
அதே அளவு
எனக்கு ....என் அழுகையே புதிது ....

நானும் சொல்கிறேன் .. கேள் ..
நீ அருகில் இல்லாதது ..
இந்த பிரிவுகள் ....
பெரிய இழப்பாய் இல்லை ..தான்

தானே செத்த பின்
தனக்காய் அழ முடியாது என்பதால் ...
ஒவ்வொரு உயிரின் மரணத்திலும்
உரிமை தனிமை,
ரத்தபாசம் ,நேசம் நெருக்கம் என
கணக்கில்லாத காரணங்களால்
கண்ணீர் விட்டாலும்
மனிதன்
தன் மரணத்தை நினைத்து
தனக்காகவும் ....ஓரிரு நிமிடங்கள் அழுவதை போன்றது
என் உண்மை

நீ என்னையோ .. அல்லது
நான் உன்னையோ ..
மறந்து விட போவதற்காக அழவில்லை...

மரங்கள் அடர்ந்த சாலையில்
எதிரெதிரே சந்தித்து கொண்ட போதும்
மறந்ததாய் நடித்து ..கண்டுகொள்ளாமல்
அவசரமாய் கடந்து போக வேண்டி இருக்குமே என்றுதான்
இந்த அழுகை ...
சற்று முன்னதாகவே ...

அப்போது கண்ணீர் விட
சில கட்டாயங்கள் இருக்குமென்றாலும் ...........

அது போக

பிரிந்து போன இடத்திலா .. சந்திக்க போகிறோம் ...
இல்லை ..பல்லாயிரம் மைல்கள் கடந்து ...
உருவங்கள் , ரசனைகள் ... மாறி ...
புதிய உறவுகளோடு ....
ஒருவரை ஒருவர் அடையாளம் கண்ட பின்னும்
தேடிக்கொண்டே இருப்போம் ...

எழுதுவதில்லை

நீ
என் அருகில் இருக்கும் போது மட்டும்
நான் எழுதுவதில்லை
ஏன் எனில்
படிக்கும்பொழுது எழுத
நான் பழகவில்லை
உன்னை போன்ற கவிதையை !!!!!!

உனக்கு முன்

நான் ரசித்து ஆசைப்பட்டு
வாங்கும் பொருட்கள் எல்லாம்
உனக்கே பரிசளிக்கிறேன்
உன்னை ரசிப்பதும், நேசிப்பதுமான
தவங்கள் முன்னால்
அவைகள் சாதாரணம் என்பதை
எவைகளுக்கும் சொல்ல !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

உன் கண்ணீர்

கண்ணீர் கனமானது தான்
உன் கண்ணில் இருந்து வந்ததால் அல்ல
என்ன செய்தும் ..................
என்னால் அதை துடைக்க முடியாததால் !!!!!!

நான் உன்னிடம் பேசாமல் இருக்க முடிவெடுத்தால் ....

பல நாளாய்
பழகி கிடந்த தோழர்களிடையே
இடைவெளி வந்ததற்கு ....
கண்டு காணாதது போல் கடப்பதற்கு
காரணம் கேட்டால் ...

எத்தனையோ காரணங்கள் சொல்லுவார்கள் ...
நேரம்... தூரம் ... .. பணம் ...
ஏன் அவன் என் தொலைபேசிக்கு அழைப்பதில்லை ?
அவன் என் பிறந்த நாளாய் மறந்து போனான் .....
குடும்பம் வந்த பிறகு மாறி போனாள் என்று ....
நிஜம் என்பது
இந்த எதிலும் இல்லை..
என நினைக்கிறேன் நான் ..

பொறுப்புகள் , கடமைகள் வந்து சேர்ந்ததை போலவே...
நான் என்கிற எண்ணத்துக்கு நீருற்றி ....
வளர்ந்து விட்டதற்கான தண்டனையாய் -மனம்
வளராமல் போவதற்கான நிந்தனையாய்
அடுத்த மனிதனிடமிருந்து அந்நியப்படுத்த
காலம் கட்டுகிற
கனமான தடுப்பு சுவர்கள்

என்னிடம் எந்த காரணமும் இல்லை ..

உன்னை நினைவுபடுத்துவதற்கு...
ஒரு நாளின் எத்தனையோ நிகழ்வுகள் காத்திருக்கின்றன

உன்னிடம் பேச பணம் செலவழிகிறதென்றால் ...
என் சம்பாத்தியத்திற்கு
நானே ஒரு சுமை

நேரம் செலவழிகிறதென்றால்
என் ஆயுள் குறைகிறதென்று அர்த்தம்

நேரம் இல்லை என்றால்
நான் வாழவே இல்லை

மூச்சு விட நேரம் இருக்கிற வரை
நான் உன்னை தொடர்பு கொள்ள ..
எத்தனையோ சாதனங்கள்
விஞ்ஞனத்திற்கு நன்றி

மரணம் என்பதை தவிர
மிக பெரிய தூரத்தை
நானும் உணர்வதில்லை ...
வருகிற மெயில் -களில் எல்லாம்
உன் பெயரை தேடி அலுத்து விட்டேன் ...
புகார் சொல்ல மனம் வரவில்லை ..
ஏன் எனில்
எனக்கு உன்னை பற்றி தெரியும்
75 சதவிகிதம் வேலை ..
10 சதவிகிதம் சோம்பேறித்தனமும்
5 சதவிகிதம் அலட்சியமும்

என்னை பற்றி உனக்கும் ...
60 சதவிகிதம் யதார்த்தம் ,
30 சதவிகிதம் ஏக்கம்
10 சதவிகிதம் சுயகௌரவம்

இங்கே கடமைகள் .. இருக்கின்றன ..
உறவுகள் ,சுற்றம் என்று
சமுதாயத்தில் ஓட ஆரம்பித்து விட்டோம் ...

நான் தோற்று விட்டேன் ..
கடைசி வரை உனக்காக நானும் என்று
சில வாக்குறுதிகளையும் , வார்த்தைகளையும் ..
அதன் கனம் தெரியாமல் ..
கொடுத்து விட்டு
வாழ்ந்து பார்க்கையில்
தான் வலிக்கிறது ... மனதுக்கு
எத்தனையோ நிகழ்வுகளுக்கிடையே
என் சந்தோசத்திற்காக
எதையோ காப்பாற்ற பாடுபடும்
உன்னை குற்றம் சாட்ட
காரணங்கள் எப்படி தோன்றும் ?

திரும்பவும் சொல்கிறேன்
எட்டி இருப்பதற்கான
காரணங்கள் ,கோபங்கள்
எதுவும் இல்லை என்னிடம்

உயிர் இல்லாத ஒன்றை பத்திரப்படுத்தி வைப்பது,
பெயரளவிலாவது பகிர்வது
போன்ற செயல்களில்
விருப்பம் இல்லை எனக்கு ...

சாலையோர விபத்துகளில்
செத்து போகிற
ஒரு முகம் தெரியாத மனிதனுக்கான அஞ்சலியாய்
மாறி போகிறது
நட்பு சில நேரங்களில்

அப்போதெல்லாம்
என்னிடம்
திருவிழாவில் நடந்த கலவரத்துக்கு
திருக்கோயிலை பூட்டுகிற
வழி தான் இருக்கிறது.

மாறி போனதை
மறந்து போனதாய் சொல்லி சோகப்படாதே ..
பத்திரமாக தான் இருக்கிறாய்
எனக்குள் எப்போதும் ........

முரண்பாடுகள் கொண்ட என் மனம்

நீ என் பக்கத்திலே இல்லாத போது ...
என் அழுகைக்கு , சோகத்துக்கு ..
எதையும்
நான் யார்கிட்டயும் பகிர்ந்துக்காமே
உனக்காகவே காத்து நிக்கற முட்டாள்தனத்துக்கு ...
ஏன்?
என்னோட எல்லா கஷ்டங்களுக்கும் ...
நீ தான் காரணமின்னு...
சதா உன்னையே குற்றஞ் சாட்டி ........
உன் மேல அன்பு வச்சதே தப்புன்னும் .....
என்னை திட்டி
அறிக்கைகள் கொடுத்துகிட்டிருக்கிற மனசு...

என்னை அலட்சியப்படுத்துகிற உன்னை ...
இனி மறக்க போறதாகவும் ...
உன்னை ,உன் நினைவுகளை விட்டு
எங்கியாவது கண் காணாத தேசத்துக்கு
ஓடி போயிரலாம்னு அறிவுரை பண்ணி பொலம்பற அதே மனசு...

ரொம்ப நாள் கழிச்சு ..
உன்னை பார்த்துட்டா ...
எல்லாத்தையும் மறந்துரும்
உன் சிரிப்பு ...கொஞ்சல் ... கெஞ்சல் ....
காரணங்களே .. கேக்க தோணாமே போயிடும் ...
அதுவும் ...
நீ ஆதரவா தலை கோதி ..
உன் மடியில் சாய்த்து கதை பேச தொடங்கும் போது
இதற்காகவே .. உன் பிரிவை தாங்கி கொள்ளலாமின்னு ..
எத்தனை வருத்தத்துக்கு நடுவேயும் வாழ்ந்திரலாமின்னும்
சொல்லி சொல்லி சந்தோசப்படும்..

நீ வந்தவுடனே ஓடி ஒழிஞ்சுகிட்ட
ஒன்னு ரெண்டு சோகம்
எல்லாம் நியாபகத்துக்கு வந்து
என்னை கேலி பண்ணி
கேவலமா பாத்து சிரிச்சா
உடனே
கொஞ்சம் ரோஷம் வந்த மாதிரி நடிச்சு..
அப்போ ஏன் அப்படி பண்ணினே..
அந்த வார்த்தையை ஏன் சொன்னே..
இதை ஏன் செய்யலேனு
அதே மனசு
உனக்கான விசாரணையை ஆரம்பிக்கும் ..
நீ காரணங்களை அடுக்கும் போது ..
தப்பு பண்ணியே இருந்தாலும்....
ஏதோ கேள்வி கேட்டதே
பெரிய வேலை அப்படிங்கற மாதிரியும்
இதனாலே நேரம் வீணா போனது மாதிரியும்...
தன்னையே நொந்துக்கும்..

உன் சோம்பேறித்தனம் ,பொறுப்புகள் எல்லாம்
தெரிஞ்சது தானேன்னு தொடங்கி
கடைசியா..
மகளாக இருந்த போது புரிஞ்சுக்காததை எல்லாம் இனி அம்மாவாக ஆனபின்
கட்டாயம் புரிஞ்சுக்குவான்னு
கடமைக்கு ...ஒரு தீர்ப்பை சொல்லிட்டு
விழுந்து விழுந்து உனக்கு சேவகம் பாக்க போயிரும்

பிரிஞ்சு போகிற நிமிஷங்களிலே
என் கையை இறுக்கமா பிடிச்சுகிட்டு ....
போய்ட்டு வரேன்னு
நீ சொல்லும் போது ...
என்னையும் உன்னோட கூட்டிகிட்டு போயிடுன்னு
கேக்கவும் தோணாமே
இல்லாட்டி உன்னை விட மாட்டேனும் சொல்ல முடியாம
அடுத்து எப்போ பாக்கலாம் அப்படினு பேச்சை முடிச்சுக்கும் !!!!

ரயில் கெளம்பி...
தூரமா போனவுடனே...
சுற்றிலும் பாத்துட்டு..
பக்கத்திலே யாரும் இல்லேன்னு தெரிஞ்ச பின்னாடி..
காதுக்கு கூட கேக்காத அளவுக்கு
கண்ணீர் விட்டு அழ ஆரம்பிக்கும்.... !!!!!!!!!!!

எதுனாலும் .......

NIIT சார்பாக நான் பாடம் நடத்தி கொண்டிருந்த கல்லூரியில் ஒரு H.O.D இருந்தார்.புதிதாய் அந்த பதவிக்கு வந்திருப்பார் போலும்
எப்படி வளைத்து வளைத்து கேள்வி கேட்டாலும் ஒரு பதிலை (மனப்பாடமாய்) தயாராகவே வைத்திருப்பார்.

இப்படி தான் ஒரு நாள் அவரிடம் போய் " சார் கிளாஸ் நடத்த LCD Projector வேணும் " என்று ஆரம்பித்தேன்
உடனே "எதுனாலும் பிரின்சிபலை கேட்டுகோங்க அவரு தான் பொறுப்பு " என்றவாறே பேச்சை முடித்துவிட்டு எழுந்து போய் விட்டார்.
மற்றொரு நாள்
"சார் இந்த சனிக்கிழமை கிளாஸ் வைக்கலாம்னு இருக்கோம் ....
நான் முடிக்கவே இல்லை.. "
அதற்குள் அவர் "எதுனாலும் பிரின்சிபலை---" என்று தொடங்கி ஒப்பிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்...

ஒரு நாள் போன் செய்து நான் வர லேட் ஆகும் என்று சொன்னால் அதற்கும் இந்த மனிதர் "எதுனாலும் பிரின்சிபலை---".
"சோ முடியலே கண்ணை கட்டுது "என்று போனை வைக்க வேண்டியதாயிற்று

ஒவ்வொரு முறையும் சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கும் பிரின்சிபலை பார்க்க நடந்து நடந்து நான் வெறுத்தே போனேன்.ஒரு மதிய உணவு வேளை அலுவலகத்தில் எல்லாரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தோம்.

"சே ! வர வர இந்த காலேஜ் கிளாஸ் எடுக்க போகவே பிடிக்கலை !"
"ஏன் என்ன ஆச்சு ? எப்போ எதை கேட்டாலும் அந்த ஆள் ஒரு பதிலையே சொல்றான்யா "
"சரி ! இந்த தடவை நீதான் வித்தியாசமா முயற்சி பண்ணி பாரேன் ..."
"என்ன" என்பது போல் பார்த்தேன்
"சார் உங்க பொண்டாட்டி எப்படி இருக்காங்க ?"
"எதுனாலும் பிரின்சிபலை---"
(ஆஹா இதுக்குன்னே கெளம்பி வருவாயங்க போலே )
என சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டோம்...

மறுநாள்
நான் கிளாஸ் எடுத்து முடித்து விட்டு வந்தபோது
நம்ம H.O.D எதிர்பட்டார்
" சார் ஸுடுடண்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் புக்ஸ்(courseware) குடுக்கணும்"
என்று பவ்யமாய் என் வாய் அனுமதி கேட்டு கொண்டிருக்க...
மனமோ... அவரிடம் சத்தமில்லாமல்
இதோ இந்த கேள்வியை கேட்க ஆரம்பித்திருந்தது
" சார் உங்க பொண்டாட்டி எப்படி இருக்காங்க ?"
அதற்குள் நம் தலைவர் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தார்
"எதுனாலும் பிரின்சிபால்-ஐ கேட்டுகோங்க அவரு தான் இதற்கெல்லாம் பொறுப்பு "
நானோ என்னை மறந்து அந்த பதிலுக்கு இப்போது சிரிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்
ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா ஹாஹா