இன்றைக்கு காதலிக்கிறவங்க, காதலை பாடறவங்க , தேடறவங்,க காதல் பின்னாடி ஓடறவங்க எல்லாம் எங்கே ஆரம்பிச்சிருப்பாங்கன்னு பின்னோக்கி பாக்க வேண்டிய சூழலிலே நாம இருக்கோம் .அதை பார்த்து என்ன ஆகா போவதுன்னு நினைக்கறிங்களா ? நெறைய ஆக போகுதுங்க.
படம் பாத்து,புஸ்தகம் படிச்சு ,நண்பர்களை கலந்தாலோசித்து ...இப்படி எல்லாம் சொல்லுவிங்க கண்டிப்பா இல்லைங்க .
"நாம யாரை பார்த்து காதலிக்க கத்துகிறோமின்னு தெரியுமா ? "
"நாம பார்த்த முதல் காதல் ஜோடி யார் தெரியுமா ...? "
நம்ம அம்மா ,அப்பா தாங்க .
இன்னைக்கு நாம் காதலிக்கும் போது வெளிபடுத்துகிற பண்புகளில் பாதி நம்முடைய பால்யத்திலேயே விதைக்கப்பட்டவை.மற்றவை எல்லாம் நீங்க கண்டு ,கேட்டு படித்து பழகியவை மட்டுமே .
காதல் என்றால் நான் ஷாஜஹான் மாதிரி, லைலா-மஜ்னு மாதிரின்னு எல்லாம் உதாரணம் சொல்ல வரலைங்க ...தினமும் பூ கொடுக்கணும் ,போன் பேசணும் ,செலவு செய்யணும் என்பதெல்லாம் கணக்குலே வராதுங்க.துணையை சக உயிராய் மதிப்பது . அட இவளுக்கும் களைப்பு இருக்கும் .சரி வா இந்த வேலையை நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து செய்யலாம் என்று வேலையை பகிர்ந்து கொள்வது. நம்மை போலவே இவளுக்கும் பெற்றவர்கள் மேல் பாசம் ,ஏக்கம் எல்லாம் இருக்கும் என்று நினைப்பது .பொண்டாட்டியும் புருஷன் நமக்கு தான் சொந்தமின்னு இல்லாமே , அவரையும் உரிமை கொண்டாடுகிற உடன் பிறப்புகள் இருப்பாங்கனு விட்டு கொடுக்கிறது..... எப்பவும் நான் ஆம்பிள்ளை அப்படின்னு கவுரவம் பாக்காமே, வேற்றுமை பாராட்டமே இருக்கிறது ரொம்ப நல்லதுங்க .(ஆதிகாலத்துலே ஆம்பிளை, பொம்பிளைன்னு ரெண்டு விதமான ஜாதியே கெடையாதாம் ... ஆராய்ச்சி சொல்லுது). குறிப்பா ஊக்குவிப்பது , உழைப்பை பாராட்டுவது இதெல்லாம் ரொம்ப முக்கியமுங்க இந்த வயசுக்கு மேல் இதை இவள் கற்று கொள்கிறாள்.இவளை ஊக்குவிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் ...நல்ல உள்ளத்தை குறிக்கும்.
இதெல்லாம் நாம எங்கிருந்து கத்துகிட்டோமின்னு யோசிச்சு பாருங்க . நம்ம
அம்மா-அப்பா கிட்டே இருந்து தான் ..
ஒரு சில கணவன்மார்கள் மனைவிக்கு என்ன பிடிக்குமின்னு தெரியாமையே அவங்க கூட பல வருஷம் வாழ்ந்து , செத்தும் போயிறாங்க.பொண்டாட்டி ஒரு சின்ன விசயம் பண்ணினா கூட .. தூ இதென்ன பெரிய அதிசயமின்னு பாராட்டாமே இறுமாப்போடு வாழ்ந்து செத்தவனும் இருக்காங்க.அந்த மாதிரி வாழ்க்கையா நாமும் வாழறோமின்னு உங்களை நீங்களே கேட்டு பார்த்துகோங்க.
வாழ்க்கை துணை கூட சண்டை போடாமே இருக்கணும், அவங்க தப்பை தட்டி கேக்காமே ஆதரிக்கணுமின்னுசத்தியமா நான் சொல்ல வரலை. நம்மளோட வாழ்க்கை துணையை சொல்லாலே, செயலாலே முடிஞ்சா வரை அவமதிக்க வேண்டாமின்னு சொல்றேன். இதை ஏன் நான் வாழ்க்கை துணையை மையப்படுத்தி சொல்றேன்னு யோசிக்கறிங்களா ?
நம்ம ரோட்டுலே போறவனை ,அக்கம்பக்கத்துலே இருக்கிறவனை, அலுவலகத்துலே இருக்கிறவனை, கூட படிக்கிற நண்பர்களை ஓரளவுக்கு நல்லபடியா நடத்த பழகிட்டோம் .காலம் முழுக்க நம்ம கூட வாழ வந்தவர்களை நல்லபடியா நடத்த வேண்டிய அவசியம் நெறைய இருந்தாலும் ,அதுலே முக்கியமான அவசியம் என்னனு சொல்ல வந்திருக்கேன் இங்கே.
இப்போ நம்மாலே நம்ம குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி , விளையாட்டு பொருட்கள் ,வசதியான வாழ்க்கை எல்லாமே கொடுக்க முடியும் . ஆனா அதெல்லாம் அவங்க உயிருக்கு சோறு போடாது . காதல் வேற்று பாலினத்தை நேசிப்பது மட்டும் அல்ல , எல்லா உயிர்களுக்கும் முடிந்த வரை துன்பம் இழைக்காமே இருப்பது தான் .அதை அவங்களுக்கு கத்து கொடுக்க வேண்டியது நம்ம கடமை.
இதை ஏன் சொல்றேன்னா.....நம்மளை பார்த்து காதலிக்க கத்துக்க போறது ..நம்ம குழந்தைகள் தாங்க ... அவங்க வாழ்க்கையிலே விளையாடலாமா ...?
இதை ஏன் சொல்றேன்னா.....நம்மளை பார்த்து காதலிக்க கத்துக்க போறது ..நம்ம குழந்தைகள் தாங்க ... அவங்க வாழ்க்கையிலே விளையாடலாமா ...?
உலகம் முழுக்க என்ன நடக்குதுங்கிறதை நாம பேப்பர் ,டி.வி ,இன்டர்நெட் எல்லாத்தையும் கவனிச்சு தெரிஞ்சுக்கிறோம் . ஆனா என்ன பண்றது ? கூட இருக்கிறவங்க மனசை கவனிக்க நமக்கு பொறுமையோ ,நேரமோ இல்லைங்க . அப்படி உக்காந்து கவனிக்கலேனா யாரு பாதிக்கபடுவாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கங்க.
நான் எழுதினதை நானே விமர்சனம் பண்ணினா இப்படி தான் இருக்கும்)
உரையாடலின்போது மிகக் குறைந்த அல்லது அறவே தவிர்க்கப்படும் கண்ணுக்குக் கண் தொடர்பு, அலைபாய்ந்துகொண்டே இருக்கும் விழிகள், அடிக்கடி தரை நோக்கித் தாழும் பார்வை... மச்சான் பொய் சொல் கிறார் என்று அர்த்தம். அதுவே அழுத்தம் திருத்தமாக கண்ணுக்குக் கண் உற்று நோக்கி பார்வையை விலக்காமல், இமைக்காமல் பேசுபவர்கள் தங்கள் கூற்றில் இருக்கும் உண்மையை உணர்த்த விரும்புகிறார்கள் என்று அர்த்தம்!