படித்ததில் பிடித்தது

ஒரு நிகழ்ச்சியில் வேதாத்திரி மகிரிஷி பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

அதாவது இல்லற வாழ்க்கை சிறப்பாக அமைய விட்டுக் கொடுப்பது, அனுசரித்துப் போவது, பொறுத்துப் போவது ஆகிய மூன்று பண்புகளை பின்பற்ற வேண்டும் என்றார்.

அப்போது ஒரு பெண் எழுந்து, விட்டுக் கொடுப்பது என்று பொதுவாக சொல்கிறீர்கள். யார் விட்டுக் கொடுப்பது? கணவனா? மனைவியா? பிரச்சினை அங்குதானே ஆரம்பிக்கிறது.. என்று கேட்டார்.


அதற்கு வேதாத்திரி மகிரிஷி பதிலளிக்கையில், யாரிடம் அன்பு அதிகமாக இருக்கிறதோ, யார் அறிவாளியோ அவர்கள்தான் முதலில் விட்டுக்கொடுப்பார்கள். அவர்கள்தான் அனுசரித்துச் செல்வார்கள். அவர்கள்தான் பொறுத்துப் போவார்கள் என்றார்.

உங்கள் வீட்டில் இனி யார் விட்டுக் கொடுத்துப் போவது என்பதை நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்

ஏன் ?

எல்லாம் தான் தெரிகிறது ...
எதார்த்தம் எதுவென்றும் புரிகிறது ...
பசித்தால் எனக்கு மட்டுமே பசிக்கிறது ...
ஆனால் சாப்பிடும் போது
உன்னையும் - மனம் ஏன் நினைக்கிறது ?

கொங்கு செழித்தால் எங்கும் செழிக்கும் கொங்கு அழிந்தால் எங்கும் அழியும்

"கொங்கு செழித்தால் எங்கும் செழிக்கும்

கொங்கு அழிந்தால் எங்கும் அழியும்"

இப்படி தாங்க நானும் இந்த பழமொழியை பெருமையா சொல்லிட்டு திரிஞ்சேன்

பின்ன  நாம தான் ஈரோட்டு சிங்கமுல்ல.. கொங்கு தமிழில் பேசி கர்நாடகாவை  கலக்கறமுல்ல...

இந்த சிங்கம் அசிங்கமானது ஒரு ஜேடர்பாளையத்து தங்கத்துனால தாங்க....
(முன்குறிப்பு) :  இதெல்லாம் எங்க ஊட்டுக்காரர் சொன்னதுங்கோ........

இங்கே கொங்கு என்பது தேனை குறிக்கிறது. தேன் செழிக்க தேனீக்களுக்கு என்ன வேண்டும்? மலர்கள் ,சோலைகள் . சோலைகள் ,காடுகள் செழித்தால் மழை ,மற்றும் நீருக்கு குறைவிருக்காது .இவை எல்லாம் இருந்தால் விவசாயம் செழிக்கும் . விவசாயம் செழித்தால் மற்ற தொழில்கள் செழிக்கும். மக்கள் வாழ்க்கை செழிக்கும்

 அவரு ஒரு கதை கூட சொன்னாருங்கோ...

அவ்வையார் ஒரு மன்னனை வாழ்த்த விழையும் போது.இப்படி சொன்னாராம்
"வரப்பு உயரும் .."

கேட்டவங்க எல்லார்க்கும் ஒரே சந்தேகம் ...என்னடா இது வாழ்த்த சொன்னா..நல்லா இருப்பே ... இல்லே நாசமா போயிருவேனு வாழ்த்தாம ...இப்படி வரப்பு உயரும் .. வாய்க்கால் உயரும்ன்னு இந்த அம்மா  சம்பந்தமே இல்லாம சொல்றாங்களேன்னு......

வரப்பு உயர நீர் உயரும் நீர் உயர நெல் உயரும் நெல் உயர குடி உயரும் குடி உயர கோன் உயர்வான்

மழை பெய்ஞ்சு தண்ணீர் போனா வயல்ல நிறைய பாயட்டும்ன்னு வரப்பை உயர்த்தி கட்டுவாங்க..நீர் நிறைய கிடைக்க பெற்றால் பயிர்கள் செழிக்கும்..விவசாயம் செழித்தால் மக்கள் செழிப்பர்..மக்கள் செழிக்க மன்னன் செழிப்பான்.

விட்டு கொடுத்து....

வாழவும் முடியாது ,சாகவும் முடியாத
தினமும் ஒரு போராட்டம்...எனக்குள்
ஒவ்வொரு நொடியும் தற்கொலைக்காக
ஓராயிரம் வழிகள் யோசித்து
உதவாத காரணங்களுக்காய்
உதறி நிற்கும் இயலாமை...
என்ன செய்கிறேன் என்ற நினைப்புமின்றி
எதிர்கால சிந்தனையுமின்றி
நகருமிந்த கொடுமை?

கத்தியின்றி ,கலகமின்றி
எத்தனை வேதனை ?
வார்த்தையுமின்றி சில வலிகள் மிச்சம்

என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உனக்கு....

கண்ட கனவுகள்
உன் மீது கொண்ட அன்பு
எல்லாவற்றுக்கும் அன்னியமானேன்
என்னையாவது திருப்பி தந்து விடு எனக்கு

உணவு செல்லவில்லை..
உடலை வருத்துகிற தண்டனை
கண்களில் கதறும் கண்ணீர் சாட்சி

என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உனக்கு
என்பது வரையிலாவது பேசு
எதுவும் கட்டாயமில்லை இங்கே

பொருந்தாத காதல்
வீணான கேள்விகள்
வெளியில் தெரியா காயங்கள்
வாழ்வதற்கான நம்பிக்கை கூட மிச்சமில்லை என்னிடம்

உனக்கு என்ன வேண்டும்
உண்மையாய் கேட்டு விடு
நீ விரும்பியது
எதையாவது கடைசியாய் கொடுத்து விட
ஆசை இருக்கிறது இன்னும்..
வெற்றியுமில்லை ,தோல்வியுமில்லை
உன் வழியில் நீ போக
விட்டு கொடுத்து, கெட்டதாய் இருக்கட்டும்
என் பிரியம்

க.சுதா

நாங்கள் இருவரும் கல்லூரியில் கடைசி வருட தேர்வுக்கு படித்து கொண்டிருந்த போது தான் சுதாவின் அறிமுகம் நிகழ்ந்தது.

கலகலவென்று பேசுவாள்.அவளுக்கு ஒரு ஒன்பது வயது இருக்கலாம். அவளை பற்றிய ஆதியும் அந்தமும் எதுவும் எங்களுக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.பொழுது போகாத நாட்களில் நாங்கள் இருவரும் அவளை சீண்டி கொண்டிருப்போம். வயதுக்கு மீறிய அவளின் பதில்கள் எங்களை அதிர வைக்கும்.சில சமயம் ஒரு அடிப்படை நிதர்சனத்தை கொண்டிருக்கும்..

"சுதா ! இன்னும் 5 வருஷம் கழிச்சு என்ன நடக்கும்? "

"என்ன! உங்களுக்கெல்லாம் கல்யாணம் ஆகி இருக்கும் ,நான் வயசுக்கு வந்திருப்பேன் "

ஒரு நாள் ,நாங்கள் இருவரும் எங்கள் நோட்டு புத்தகங்களை எடுத்து புரட்டியவாறே எந்த வகுப்பில் யார் தூங்கி கொண்டே நோட்ஸ் எடுத்தோம் என்று கேலி செய்து சிரித்து கொண்டிருந்தோம்.அப்போதுதான் சுதா உள்ளே வந்தாள். எதுவும் புரியவில்லை என்றாலும் அவளும் சேர்ந்து புன்னகைத்து கொண்டிருந்தாள்.

நான் நோட்டின் கடைசி பக்கத்தில் என் பெயரை வரைந்து இருந்ததை பார்த்து விட்டு

"அக்கா! இதென்ன ,இப்படி எழுதி இருக்கீங்க.."

"முடிஞ்சா நீ இதே மாதிரி உன் பெயரை எழுதி காட்டு .."

ஓரமாய் உட்கார்ந்து தமிழில் அவள் பெயரை எழுதி முடித்த பின் என்னிடம் வந்து இனீஷியலை காட்டி திரும்பவும் கேட்டாள் .

"இதென்ன .. ?"

"ஓ ! இதுவா எங்க அப்பாவோட பேருல வர முதல் எழுத்து...."

 "நீ எழுதலியா..சரி உங்க அப்பா பேரு சொல்லு ,நானே எழுதுறேன்."

 அவள் சிறிதே யோசித்தாள்...

 "கஸ்தூரி "

 "சுதா ! நான் அப்பா பேரு கேட்டேன்.."

 "எங்க அப்பா தான் நான் சின்ன குழந்தையா இருந்தப்பவே எங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு  போயிட்டாராம்..அப்புறம் அவரு பேரை நான் ஏன் போடனும் .எங்க அம்மா தானே எங்களை எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு வளர்க்குது அதான் எங்க அம்மா பேரை சொல்றேன்" . ஒரு மெல்லிய கோபத்தோடு சொல்லியவாறே அந்த காகிதத்தை எடுத்து கொண்டு வெளியேறினாள்

இனீஷியல் என்றால் என்னவென்று தெரியாதவள் தான் ஆனால் எதை போட வேண்டுமென்று தெளிவாயிருந்த க.சுதா தன் பெயரை எடுத்து கொண்டு போய் எல்லாரிடமும் காட்டி கொண்டிருந்தாள்

அம்மாவின் இ(வ)சைமொழிகள்

தெரியாத ஊருக்கு வழியனுப்புகையிலும் , தோல்வி கண்டு கலங்கி நிற்கையிலும் சொல்கிற வார்தைகள்
அம்மா:திக்கத்தவனுக்கு தெய்வமே துணை
துணிஞ்சவனுக்கு துக்கமே இல்லை

என் கூட படிக்கிற நான்சி வீட்டுல இந்த வருசம் முழு பரீட்சை லீவுக்கு மெட்ராஸ் சுத்தி பார்க்க போறாங்களாம்.நாம எப்பம்மா அங்க எல்லாம் போவோம்..
அம்மா: ஊரை சுற்றி ரக்கிரி (கீரை) பொரிச்சு(பறித்து) உப்பில்லாமே வேகுதாம்.அங்கொரு மூளி கொப்பில்லேன்னு(காதுக்கு தோடு) அழுகறாளாம்

என் கூட தாயம் விளையாட வாம்மா.எப்போ பார்த்தாலும் வேலை தானே செஞ்சுகிட்டு இருக்கே....
அம்மா: கிடப்பதெல்லாம் கிடக்கட்டும் ,கிழவியை எடுத்து மனையில் வை என்றானாம்

கதை புத்தகம் படிக்க வேண்டாமென்று சொல்லியும் நான் பாட புத்தகத்துள் ஒளித்துவைத்து படித்து கொண்டிருந்தேன்.என்னை கண்டுபிடித்த பின் உதிர்த்தபொன்மொழிகள்
அம்மா:மூக்கிலயே புழுத்தவனுக்கு நாத்தமென்ன

அம்மா ..இங்கே பாரும்மா ,எங்கப்பா உங்கூட பேச கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாரு.அதனால உங்கிட்ட இனிமே பேச மாட்டேன்னு இவன் சொல்றான் பாரும்மா....
அம்மா: தாவி தாவி வளர்த்தாலும் தங்கச்சி புள்ளை தான்,மோதி மோதி வளர்த்தாலும் மூத்தவடி புள்ளை தான்

நான் எதிர்த்து பேசினால் ,கோபமாய் கத்தினாலோ,
அம்மா:வீட்டுக்கு அடங்காதது எல்லாம் ஊருக்குள்ளே போய் செருப்படி தின்னா தான் அடங்கும்

பாத்திரம், மற்றும் கை கழுவுகையில் அதிகமாய் தண்ணீர் செலவு செய்தால்..
அம்மா:உப்புலே ஊதாரிய பார்க்கலாம் ,தண்ணியிலே தத்தாரிய பார்க்கலாம்

பரீட்சையில் மார்க் குறைந்து போனதாய் வருத்தபட்டால்
அம்மா:பொழுது கெளம்புகையில் புத்தி வந்தா புள்ளை பொழைக்கும் ,பொழுது சாய்கையில் புத்தி வந்து என்ன லாபம்

வண்டியில் சாவியே போடாமல் ஸ்டார்ட் செய்து கொண்டிருந்தால்..
அம்மா:எழுபது குசவனுக சேர்ந்து அறுபது தேங்காயை சுமந்தானுங்களாம்

ஒவராய் ஸீன் போட்டு கொண்டிருந்தால்
அம்மா:பிச்சைகாரனுக்கு ஒரு எருமையாம் ,அதை பிடிச்சு கட்ட ஏழு ஆளாம்

அதிகமாய் ஐஸ் வைத்தாலோ ,அதிகமாய் கொஞ்சினாலோ....
அம்மா: சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமா
அம்மா: பிரியம் பொறுக்க முடியாமே புருஷனை அண்ணான்னு கூப்பிட்டாளாம்

கரண்ட் போன பின்னால் மெழுகுவர்த்தியை பத்த வைத்து விட்டு அருகிலே உட்கார்ந்து உருகி வழியும் மெழுகை தீக்குச்சியில் தோய்த்து நெருப்பில் காட்டி விளையாடியதை பார்த்து சொன்னது
அம்மா:பொழப்பத்த நாவிதன் பொண்டாட்டி தலையை சிரைத்தானாம்

புது பேனா வாங்கி வந்த அன்று மட்டும் வெகு நேரம் எழுதுவேன்.
அம்மா:புது வட்டலை(Plate) கண்டவன் எட்டு வட்ட தண்ணி குடிச்சானாம்

அலமாரியில் அம்மா வைத்து விட்டு போன 10 ரூபாயை காணவில்லை. வந்து பார்த்தவுடன் தேட முயற்சி செய்யாமல்...என்னை பார்த்து சொன்ன வார்த்தை
அம்மா:உள் ஆளில்லாமல் ஊர் அழியாது
எப்படி கண்டுபிடிச்சே என்று கேட்டதற்கு
அம்மா: முசல்(முயல்) புடிக்கிற நாயை மூஞ்சியை பாத்தா தெரியாதா

அம்மா நான் உனக்கு பாயாசம் பண்ணி தரேம்மா இன்னிக்கி
அம்மா:பொன்னி பொங்க வைப்பான்னு புள்ளையாரு உட்காந்திருக்கிராராம்

 எங்களுக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்திருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்
அம்மா: இல்லாதவனுக்கு ஒரே கவலை.இருக்கிறவனுக்கு ஆயிரம் கவலை 

மழை பெய்ஞ்சு ஆத்து நிறைய தண்ணி போகுதாம் ..கண்டிப்பா இன்னிக்கி பைப்புல தண்ணி நல்லா வருமக்கா. ஆனால் அன்று மட்டும் பைப்பில் தண்ணி கம்மியாய் வரும்
அம்மா:ஆத்து நிறைய தண்ணி போனாலும் நாய்க்கு சளப்ப தண்ணி தான் 

நான் வாய் ஒயாமல் நான் தொடர்ச்சியாய் பேசி கொண்டிருந்தால்
அம்மா:தோல் வாயாய் இருக்கிறதால தான் தொடுத்துக்கிட்டு இருக்கு,மண்ணு வாயாய் இருந்திருந்தா புட்டுகிட்டு போயிருக்கும்

வாங்கிய ஒரே மாதத்தில் செருப்பை பிய்த்து விட்டேன்...அதற்காக உதிர்த்த முத்துகள் இவை
அம்மா:இரும்பும் துரும்பாகும் ,இட்டேரியும் பாழாகும் 

கைக்கு எட்டுகிற தூரத்தில் ஒரு பொருளை வைத்து கொண்டு  எடுத்து தாங்க என்று எல்லாரையும் கெஞ்சி கொண்டிருந்தால்... அதற்கே இந்த பழமொழி...

அம்மா:நடக்க மாட்டாதவன் சித்தப்பன் வீட்டுல பொண்ணு கட்டினானாம்

விடுமுறைக்கு ஊருக்கு போகையில் எல்லாம் ... நான் இளைத்து விட்டதாய் சொல்லி அரை மணிக்கு ஒரு தரம் அப்பா ஏதேனும் சாப்பிட கொடுத்து அன்பு தொல்லை செய்து கொண்டிருப்பார்..அப்போது வருகிற பொன்மொழிகள்

அம்மா:கொள்ளாதவன் வாயில் கொழுக்கட்டையை திணிக்கிற மாதிரி 


நானும் நவீனும் சண்டை போட்டு கொண்டிருந்தால் அம்மா சொல்கிற வார்த்தை... சண்டை போடுகிற வீடு நிம்மதியை இழக்கும் என்பதற்காகவே    
அம்மா: ஓரியாடிய வீடு தூரியாடி போகும் 

விளம்பரம்(படித்ததில் பிடித்தது)

விளம்பரம் என்பது தற்பெருமை பேசுதல். தன்னை அறியார் முன் தற்பெருமை பேசுதல் தப்பில்லை என்கிறது தமிழ்ப் பாடல். முன்பு, சினிமா கொட்டகைகளில் விளம்பர ஸ்லைடுகள் போட்டனர். பின்பு, அதுவே குறும்படங்களாக மாறின. மாத, வார, தின இதழ்கள் பொருட்களை, கடைகளை, சேவையை விளம்பரப்படுத்தின. அரசாங்கங்கள், தமது சாதனைகளை முழுப் பக்க விளம்பரங்கள் செய்கின்றன.விளம்பரம் செய்தாலன்றி,சாதனைகளை மக்கள் தெரிந்துகொள்ள மாட்டார் போலும்.இன்னும் விசித்திரம்,மாநில அரசுகள் மாற்று மாநிலப் பதிப்புகளில் விளம்பரம் செய்வது.

பின்பு சின்னத்திரை ஊடகங்கள் வந்தன. சோப்பில் தொடங்கி சூப்பு வரை யாவும் விளம்பரமாயின. இன்று விளம்பர உத்திகளாக, நாட்டியம், நாடகக் காட்சி, சிறுகதை, கவிதை வரி, சர்க்கஸ், மாயாஜாலம், விலங்கு, பறவை, பெண் என யாவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கமர்ஷியல் பிரேக் என்றொரு தாய் தமிழ்ச் சொல் மொழிக்கு அறிமுகமானது.

இந்த விளம்பரங்கள் யாவும், 'வாங்கு வாங்கென வாங்காவிட்டால் தூங்கு' என்கின்றன. மும்பையில் சிறு தொழிற்சாலை ஒன்றில் பண்டகக் காப்பாளனாகச் சில காலம் பணிபுரிந்தேன். மார்வாரி முதலாளிகளுக்கு உறவினான நாத்மல் பஜாஜ், தரக்குறைவான பால் பேரிங்குகளை வாங்க என்னிடம் நச்சரித்துக்கொண்டு இருந்தான். நான் தொடர்ந்து மறுத்துக்கொண்டு இருந்தேன். வழக்கு மேலிடத்துக்குப் போனபோது, முதலாளி சொன்ன வார்த்தை, ''அரே! உனது பொருள் தரமாக, விலை நியாயமாக இருந்தால், அங்கு சிபாரிசுக்கு எங்கே இடம்?'' ஆனால், இன்றைய விளம் பரங்கள் உங்களது தேவைக்குச் செய்யப் படுவன அல்ல. உங்களிடம் தேவையை ஏற்படுத்துவது... தேவையற்ற பொருளை வாங்கத் தூண்டுவது... வாங்காவிட்டால், தன்னை மலிவான மனிதனாக உணரச் செய்வது, வாங்க நெருக்குவது. இதில் ஒரு வன்முறையும், திமிரும், அராஜகமும் இருக்கிறது என்பதை மக்கள் உணர்வது இல்லை. இன்னும் சொன்னால், பெரும்பான்மையான இன்றைய விளம்பரங்கள் 'ஈரத் துணி போட்டுக் கழுத்தறுப்பது!' பயன்பாட்டுப் பொருட்களைத் தயாரிப்பவர் தொலைக்காட்சி விளம் பரங்கள் மூலம், ஏ.கே 47 கொண்டு மிரட்டுகிறார்கள், 'வாங்குகிறாயா... சுடவா?' என்று.

குழந்தைகள் நல்ல பாலும், பழங்களும், காய்களும், கீரையும், பருப்பு வகைகளும் சாப்பிட்டால் போதும். எந்த ஊட்டச் சத்துபானமும்டானிக்கு களும் தேவை இல்லை என்கிறார்கள் குழந்தைகள் நல மருத்துவர்கள். பேரும், புகழும், பணமும் அடைந்த பிரபலங்கள் அனைத்து ஊட்டப் பானங்களுக்கும் மாடலிங் செய்கிறார்கள். உண்மையில், அவர்கள் யாரும் தமது பால்ய காலத்தில் அப்பானங்களைக் கண்டதும் இல்லை, கேட்டதும் இல்லை.

எனது தம்பி மகன் நாகலிங்கம், சிங்கப்பூரில் இருந்து அவனது தாத்தா கொடுத்து அனுப்பும் இளஞ்சிவப்பு வெனீலா வாசனையுடன் சம்பா தவிடு போலிருக்கும் ஊட்டச் சத்து மாவைப் பாலில் கலக்கிக்கொண்டு என்னிடம் சொன்னான் ஒரு நாள், 'பெரீப்பா, எனக்கு இந்தத் தவிட்டுப் பாலிலேதான் கண்டம்' என்று.

ஆனால், பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குக் கோடிக்கணக்கில் லாபம் ஈட்ட வேண்டியதிருக்கிறது. மூலப் பொருள் எனப் பார்த்தால், கேழ் வரகு, சர்க்கரை, கொக்கோ, பால் பொடி, தாவரக் கொழுப்பு என்றிருக்கும்.தாய்ப் பாலுக்கும் பசும்பாலுக்கும் எதுவும் மாற்று இல்லை.

உலகில் வைட்டமின் என்று எங்கும் தனியாகப் பயிரிடுவதில்லை. வெட்டியோ, சலித்தோ எடுக்கப்படுவதும் இல்லை. பாலில், பழங்களில், காய்களில், பருப்புகளில், வைட்டமின் இருக்கிறது. அவ்வளவுதான். குழந்தைகள் ஆரோக்கியமாக இருப்பது அவசியம். சுறுசுறுப்பாக, புத்திசாலித்தனத்துடன் இருக்க வேண்டும். குழந்தை வளர்ப்பு என்பது வெள்ளைப் பன்றி வளர்ப்பதல்ல. ஆனால், விளம்பரங்கள் நம்மைக் கறிக் கோழி வளர்க்கவே தூண்டுகின்றன.

உற்பத்திச் செலவில் பாதி விளம்பரச் செலவு. பத்து ரூபாய் பானத்துக்கு ஒருவன் மலை உச்சியில் இருந்து குதிக்கிறான், ஹெலிகாப்டரில் இருந்து சாடுகிறான். விரைவுப் படகில் மூழ்குகிறான், உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல். இதென்ன விளம்பர உத்தி? ஒரு குளிர்பானத்துக்காக பருவப் பெண் பிச்சாடனர் பின் போகும் ரிஷி பத்தினி போல ஓடுகிறாள். ஊட்டப் பானம் குடித்துவிட்டு பேட்ஸ்மேன் அடிக்கிற பந்து சூரியனைத் துளைத்து ஊடுருவிப் போகிறது.

சிறுவர் மனங்களில் இயற்கையான முதிர்ச்சியை மறக்கடித்து, முட்டாள்தனமான கற்பனைகளைப் பொறுப்பற்றுத் திணிக்கின்றன விளம்பரங்கள்.

நகரப் பேருந்தில், ஸ்லீவ்லெஸ் உடையணிந்த இளம் பெண் கையைத் தூக்கிக் கம்பியைப் பிடித்தவாறு பயணம் செய்கிறாள். பக்கத்தில் நிற்கும் வாலிபன் அருவெறுத்துக் குமட்டுகிறான். எனவே, நாற்றம் மறைக்கத் தெளிப்பான் உபயோகியுங்கள். நமக்கு இரண்டு கேள்விகள் எழுகின்றன. இளம் பெண்கள் குளிக்க மாட்டார்களா? வாலிபன் அங்கு போய் ஏன் முகத்தை நுழைக்கிறான்?

டால்கம் பவுடர் பூசிய பெண் பின்னால், கார்த்திகை மாதத்து நாய் போல் வாலிபர் பட்டாளம் திரிகிறதாம். குறிப்பிட்ட பற்பசைக்கு வாய் நாற்றமில்லை. மற்றெந்தப் பற்பசை உபயோகித்தாலும், துர்நாற்றம், கிருமிகள், பற்சொத்தை என வாய்விட்டுச் சிரிக்க இயலாது.

அணிந்திருக்கும் ஜீன்ஸ் மாதக்கணக்கில் கழற்றப்படாமல் இருந்தும் துவைப்பதற்குக்கூட அதைக் கழற்ற மனமின்றி, தானே வாஷிங் மெஷினில் இறங்குகிறான் ஒருத்தன்.

பெட்ரோல் பங்குக்கு வழி கேட்க நேபாளச் சிறுவனை, 'அநேகாஞ்சா' என்று அழைக்கிறாள் வண்டியோட்டி. தம்மைக் காஞ்சா என்று அழைப்பதை நேபாளிகள் விரும்புவது இல்லை என்ற அறிவுகூட இல்லாமல். எதைச் செய்தேனும் தம் பொருள் விற்க வேண்டும். காட்டியும் கொடுக்கலாம், கூட்டியும்கொடுக் கலாம். தயாரிப்புச் செலவு 3 ரூபாய், அட்டைப் பெட்டி 3 ரூபாய், விளம்பரச் செலவு 3 ரூபாய், கமிஷன் 3 ரூபாய், லாபம் 6 ரூபாய் என்று நடக்கிறது வியாபாரம்.

20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த நாட்டில் எவரும் நூடுல்ஸ் கேள்விப்பட்டது இல்லை. இன்று, பள்ளி மாணவருக்கு அது பால் மாட்டுக்குப் புண்ணாக்கு போல்!

1965-ல் கல்லூரி வகுப்பறைகளுக்கு வந்து நாலணா விலையுள்ள குளிர்பானக் கூப்பன்களை இலவசமாக வழங்கினார்கள். இன்று வீடுகளில், அலுவலகங்களில், விருந்துகளில், பயணங்களில், கோடிக்கணக்கான லிட்டர் குளிர்பானங்கள் குடித்து சிறுநீராகக் கழிகின்றன.

இந்தியா எனும் நாடே சந்தையாகிப் போயிற்று இன்று. யாவரின் வீட்டு முன்னறைகளும் சந்தைக் கூவல்களின் திடலாகிப் போயிற்று.

எந்தத் தெளிப்பானும் உடல் நாற்றத்தை இல்லாமல் ஆக்குவது இல்லை. சற்று மறைக்கிறது அவ்வளவே. வாய், உடல் நாற்றங்களுக்கு மருத்துவப் பரிகாரங்கள் உண்டு. தினமும் குளிக்கவும், இரண்டு வேளை பல் துலக்கவும் வேண்டும் என்று சொல்வது அவசியம் இல்லை. புண்ணுக்குப் புனுகு பூசுவது மருத்துவமும் அல்ல!

சமீபத்தில் காட்டப்படும் மற்றொரு விளம்பரம். விபத்தில் அடிபட்டு கை கால்களை அசைக்க முடியாமல் மருத்துவமனையில் கிடக்கிறான் வாலிபன். அழகிய, ஒல்லியான, உயரமான செவிலி மருந்து கொடுக்க வருகிறாள். முன் ஏற்பாடு செய்தபடி செல்போன் ஒலிக்கிறது. செவிலி செல்போனை எடுக்க வாலிபனின் உள்ளாடைக்குள் கைவிட்டுத் துழாவுகிறாள். எத்தனை கேவலமான புத்தி இருந்தால், மருத்துவச் செவிலிப் பெண்ணை வைத்து இவ்விதம் விளம்பரப் படமெடுக்கத் தோன்றும்?

இந்திய விளம்பரங்களைப் போன்று பெண்களை வேறெவரும் இத்தனை ஆபாசப்படுத்துவதில்லை. பிஸ்கெட் பொட்டலத்தை ஒலியுடன் கிழிக்கிறான் 14 வயது மாணவன். அந்தச் சத்தம் தனது கீழாடை கிழிந்ததன் ஒலியோ என ஐயுற்றுக் குனிந்து பின்புறம் தடவுகிறாள் சக மாணவி. நமது முன்னறையில் கொண்டுவந்து விளம்பரதாரர்கள் பீத்துணி அலசுகிறார்கள். நமக்கோ, நாசி எனும் புலனே நசித்துவிட்டது.

கற்பனைச் செறிவுள்ள... பண்பாட்டுக் கூறுள்ள நல்ல விளம்பரங்களும் உண்டு. இரு சக்கர வாகனத்துக்கான விளம்பரம் ஒன்று. ஆண்டுகள் சென்ற பின் காதலியின் வீடு தேடி அலைகிறான் நவயுவன். வழியில், சிறு நாய்க்குட்டி ஒன்று கிடைக்கிறது. அதையும் தூக்கிக்கொண்டு தேடுகிறான். கண்டுபிடித்துக் கதவைத் தட்டும்போது, தனது மகனுடன் வந்து கதவைத் திறக்கிறாள் மணமாகிவிட்ட காதலி. நாய்க்குட்டியைப் பையனுக்குப் பரிசளித்துத் திரும்புகிறான். காண்பவருக்கு மென்முறுவல் ஏற்படுத்தும் வாகன விளம்பரம் அது.

தொலைத் தொடர்பு நிறுவன விளம்பரம் ஒன்றில் சிறுமியைப் பின் தொடரும் நாய், ஓர் அற்புதமான விளம்பரம். இந்திய - பாகிஸ்தானிய எல்லையில், கம்பி வலைகளுக்கு நடுவே கால்பந்தாடும் சிறுவர்கள், மற்றொரு மனிதநேயமுள்ள விளம்பரம்.

முன்பு பெயின்ட் கம்பெனி விளம்பரம் ஒன்று. பச்சைக் காம்புடைய நீண்ட சிவந்த மிளகாய்ப் பழம் மாத்திரம் பேனரில். கீழே ஒரு வாசகம், 'எங்கு நிறத்தைக் கண்டாலும், எங்களை நினையுங்கள்!' என்று பெயின்ட் கம்பெனியின் பெயர்.

நல்ல விளம்பரங்கள், மலர்களை, குருவிகளை, விலங்குகளை, அருவிகளை, மரங்களை, மீன்களைக் காட்டுகின்றன. ஆனால், பெண் உடல் என்பதை விளம்பரத்துக்கான விலைமதிப்பற்ற பண்டம் எனக் கருதுகின்றன பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். இடுப்பும், தொப்புள்குழியும், அக்குளும், விளம்பர சாதனங்களாகப் படைக்கப்பட்டவை அல்ல. பம்பரம் விடுவதற்கும், ஆம்லெட் போடுவதற்கும் சினிமாவில் பயன்படுவதைப் போன்று.

விளம்பரங்கள் தவறானவை என்பதல்ல!

ஆனால், பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கேவலப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்துவதை எங்ஙனம் நமது பண்பாட்டுக் குடியிருப்புகள் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கின்றன?

புகைக்கும் மதுவுக்கும் விளம்பரங்கள் கூடாது எனக் கூறும் அரசாங்கம், நமது தாயரை, தமக்கையரை, தங்கையை, தாரங்களை தம் மக்களைக் கேவலப்படுத்துவதை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறது? பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பிறகாவது, சமூகத் தலைவர்கள் இலக்கணம் வகுக்க மாட்டார்களா?

பெண் விடுதலைக்கும் பெண் உரிமைக்கும் எவ்வளவு நீண்ட உரைகள் ஆற்றுகிறோம்? கால் நிர்வாணத்தில் சோப்புத் தேய்த்துக் குளிப்பதை எத்தனை நாட்கள் காட்டிக்கொண்டே இருக்கப்போகிறோம்?

3 வயதுக் குழந்தை பார்க்கும் டி.வி. சேனல்களில் சானிடரி நாப்கின்களை எத்தனை முறை காட்டுவீர்கள்?

சிறைப்பிடித்து வைத்திருக்கும் சீதையை விட மறுக்கும் ராவணனை இகழ்ந்து கும்பகர்ணன் பேசுவதாக கம்பனில் ஒரு பாடல். 'பேசுவது மானம், இடை பேணுவது காமம், கூசுவது மானுடரை, நன்று நம் கொற்றம்' என்று வரும்.

ஆம், நன்றே நடக்கிறது நமது வெண்கொற்றக் குடையும், பட்டத்து யானையும், செங்கோலும், முரசும், அரச புரவியும்!